Langlaufen rond Nordseter, Sjusjøen en Lillehammer in Noorwegen

Dinsdag 1 februari

John is al boodschappen doen, het is gelukt e.e.a. thuis te vergeten. Dus wisten we zeker dat we melk, slagroom en boter mee hadden genomen, de boterberg indachtig. Maar dat tasje staat waarschijnlijk nog thuis, hopelijk in de koelkast.
Geen ontbijt zonder roomboter en geen koffie zonder melk. Dus kunnen we niet gaan skiën voordat deze probleempjes opgelost zijn.
Vind ik niet erg. Ik heb me geïnstalleerd op de bank, met de laptop op m'n lap. Draadloos internet tegenwoordig overal in de huisjes en nu eindelijk eens een zee van tijd om ervan te genieten. Verder een stapel boeken, nieuwe e-reader met nog een stapel boeken, schetsboek, potloden en stiften en als het allemaal te saai wordt ook nog een nieuwe flatscreen TV aan de muur
Het enige wat een beetje knaagt is dat we Pip achter hebben gelaten. Wel bij een heel leuk adres, Elise heeft met Rob een paardenfokkerij en doet er hondenopvang naast. Lekker in de huiselijke kring, dus Pip slaapt gewoon met de andere hondjes in de keuken. Maar toen ik hem zaterdag wegbracht dacht Pip daar toch heel anders over. Hij wilden niet mee naar binnen, en al helemaal niet in de keuken. Keek me heel treurig aan met zijn reebruine puppy ogen. Jeetje mineetje.
Op de boot zaten zowaar aardig wat hondjes, er is een speciale plek gereserveerd voor auto's met honden, vooraan in de boot. Er zijn ook kennels. Maar gewoon lekker in de eigen omgeving is het fijnst. Je mag een paar keer naar ze toe en even met ze rondlopen op het autodek. Dan is het best te doen. Dus volgend jaar gaat Pip mee.
Aha, daar is John, met het ontbijt.

Woensdag 2 februari - Grøtåsenloipe naar Lillehammer

OK, weer relaxed opgestaan, deze keer de andere kant opgeskied. Linksaf richting Lillehammer, langs Grøtåsen. De lange route die we vorig jaar op mysterieuze wijze hebben gemist.
Toen we vandaag langs de afslag gleden leek het volstrekt belachelijk dat we dat niet gezien hebben. Maar ja, het was dan ook onze laatste dag, toen.
Nu, de tweede dag zijn we superfit en zoeven we makkelijk naar beneden.
Militairen op wintertraining
Zelfs nog overstekend wild gespot, een echte Noorse muis. Leek me wel een beetje gevaarlijk, voor zo' n grijze muis op die witte piste. Maar goed, hij racete naar de overkant en sprong routineus in dekking tussen de wortels van een boompje. Dus hij zal het wel gewend zijn.
Verder nauwelijks wild, alleen tamme skiërs en John.
Ook wel wat skiërs met hun hond. Ze zagen er blij uit de hondjes, Pip hou je vast jongen, volgend jaar mag je mee.
In het skistadion was het koffietentje dicht, en volgens een lokale skiër was het ook erg ijzig op de directe route naar Lillehammer (onder de springschans door).
Dus liepen we een stuk met hem mee via de andere route die eigenlijk veel mooier is. In maart is dit de 'damesroute', dan is er een damesrace met 5000 crazy lady's. Volgens hem heel speciaal.
Voor nu waren we blij dat we tenminste nog een heel eind naar beneden konden skiën en zonder 5000 dames was het ook zeer de moeite waard.
In Lillehammer snel nog even lekker geshopt. Meteen maar mijn Noorse vest gekocht waar ik al een tijd naar zat te loeren op internet. John deed intussen de boodschappen en kocht een paar praktische rubber laarzen.
Alles onder controle. Met een kop koffie stonden we precies op tijd bij de bus.
Boven in ons eigen skistationnetje nog even de ski's voor morgen laten waxen. Tjonge jonge. Heerlijk dagje.
En het eten is alweer klaar. Fiskeboale vandaag. Wat een luxe.

Donderdag 3 februari - Rondje Reinsvatnet en Pellestova

Moe maar voldaan zit ik op de bank. Vandaag was Pellestova aan de beurt. Hiervoor kiezen we graag een windstille, liefst zonnige dag.
John heeft vers geprepareerde ski's, en de boodschappen 's morgens al snel even in Susjøen gedaan. Rond het middaguur gaan we van start.
Ytre Reina, loipe naar Pellestova of Hornsjø
We klimmen in ongeveer een uur naar de hoogvlakte. Van daar is het nog 7 km naar Pellestova over brede glooiende loipes. Zonnetje af en toe erbij. Wow.
Wildlife gespot: vandaag de pestvogel. Twee stuks, vlogen vlak naast ons en zaten naar onze bezwete koppen te kijken. Prachtige vogels, met hun kuif, zwart maskertje en kleurige veren.
De afstand maakt dat je meer tijd hebt om te filosoferen. En dat je dit liever elke dag zou willen doen. Gewoon opstaan, ontbijten en alleen maar de ene voet voor de andere zetten.
Tuurlijk heb je dan 's avonds een hutje met een stapel boeken, tv en lekker eten. Trouwens de boeken. Ik lees 'de geschiedenis van de liefde' van Nicole Krauss. Mooi boek, doet me wel een beetje denken aan Saffran Foer die ook nogal van de hak op de tak kan springen. Dus even moeite om te begrijpen wie nu bij wie hoort en wie iets met wie heeft. Op de e-reader lees ik 'het gezelschap van leugenaars' van Karen Maitland. Thriller die speelt in de middeleeuwen. Gewoon lekker.
Ga zo weer lezen, ik heb nog een hele stapel te gaan, het lezen gaat te langzaam om het allemaal uit te krijgen.
John gaat even douchen en bekent dat hij toch een beetje spierpijn heeft. Ik voel mijn schouders, heb veel met mijn stokken gepookt vandaag.

Vrijdag 4 februari - Dagje Lillehammer

Relatieve rustdag. Dat heb je ook af en toe nodig, zo op vakantie. Laat opstaan, ontbijten, nog een extra kopje koffie en dan op speurtocht naar Lillehammer. Zijn er nog onontdekte Noorse geheimen die we beslist niet mogen missen?
We nemen in ieder geval een parkeerticket voor de hele middag. Liever geen risico ondanks dat we nooit meer iets van onze parkeerbon van 2009 hebben gehoord. Het zou toch kunnen dat we op een of andere zwarte lijst staan en we de volgende keer als we argeloos van de boot af rijden tegengehouden worden: Hebben WE nog iets te betalen misschien? Zoiets ala de boswachter op de vlietberg waar je per ongeluk tegenaan loopt met Pip een eindje verderop die relaxed tegen zijn autootje staat te piesen.
We scannen alle min of meer bekende shops. Kopen een nieuwe wandelbroek voor John, een ansichtkaart voor Marianka, 4 kekke design schaaltjes voor yoghurt en/of chips en zo nog wat belangrijke dingetjes.
Eigenlijk wilden we naar het museum, waar we om half 4 aankomen. De tijd gaat snel als je vakantie hebt. Er zit een soort van versneller in de klok, of last van tijdverdichting. Dat kan heel makkelijk hier in het hoge noorden.
Ark van Einar Sigstad in het Lillehammer kunstmuseum
Een half uur voor sluitingstijd, blijkt. Dus om de klassieke collectie nog even te scannen krap voldoende. Maar meer is er op dit moment toch niet te zien. Er wordt gewerkt aan de afdeling moderne kunst dus daar mogen we sowieso niet naar binnen.
Toch hangen er een paar bijzondere werken. Maar ja, we zijn zo snel, dat ook de namen van de kunstenaars niet echt bezinken. Thuis eerst maar even op de website opzoeken.
Dan maar kultuursnuiven in de mega-coop. Ook voor wildlife spotting. Want dat schiet er op zo'n dagje wel bij in. We kopen van alles, maar geen walvis. Met een lichte teleurstelling kruipt John weer achter het stuur van de Mitsubishi. Die doet tenminste wat hij moet doen en brengt ons zonder morren naar Nordseter.
Vanavond eten we kaasfondue en spelen we backgammon (of tric trac)!!!

Zaterdag 5 februari - Nevelflell

Na onze rustdag moest vandaag een dag zijn met wat spektakel. Tenminste dat vind John. Dus na een tijdje broeden bedacht hij dat zaterdag de dag zou zijn dat de route naar de Nevelfjellet gespoord zou zijn.
Leek me onwaarschijnlijk, we hebben in de jaren dat we hier waren nog nooit meegemaakt dat de route naar de bergtop (1089 meter!) gespoord was, maar goed. Aan de logica was niks op te merken. Op zaterdag zouden meer mensen naar boven willen en zouden ze dus gaan sporen. En als er geen spoor was werd het een makkelijk rondje en voor de koffie weer terug in het skisenteret.
Dat leek me wel lekker en dus gingen we vol goede moed op weg.
Het is prachtig weer. Strakke blauwe lucht, zonnetje en een lichte bries uit het noorden. Routineus klimmen we naar de loipe rondom het nevelmeer. Hele Noorse families met kinderen en honden zijn vandaag onderweg.
Vlak voor we afbuigen om terug richting skisenteret te glijden komen er twee oudere skieers met tourskies uit de bush. Ja hoor, de route naar de bergtop hadden zij ook gedaan, ja hoor ging best... Zullen we dan maar, glimt John met pretoogjes.
Oke, ik durf er niet aan te denken hoe ik aan de achterkant die berg weer afkom, maar omhoog klimmen is geen probleem voor mij. Dus slaan we af richting top.
Wel een spoortje, maar verder dwars door het grote niks van tiefschnee zigzaggen we omhoog.
Eindelijk een keer naar Nevelfjell, helaas zonder loipesEindelijk een keer naar Nevelfjell, helaas zonder loipes
Ik voel me een beetje als echte Noordpoolontdekker, die met hun skies door de middle of nowhere ploeteren. Bedenk wel meteen dat die dan aan het eind van hun tocht zonder warme douche in een zelfgegraven sneeuwhol moeten zien te relaxen wat de belevenis wel ietsje minder het comfort-expeditiegevoel geeft
Intussen ploeteren we door en zien zelfs nog andere skieers op weg naar boven. Het idee dat we aan de andere kant van de berg op een steenworp van Pellestova zitten, met bijbehorende wafels en chocomel doet wonderen.
NevelfjellNevelfjellHut op de Nevelfjell
Op de top staat zowaar gewoon een hutje, waar je in kan overleven, voor Noordpoolontdekkers enzo. Met kacheltje en een moderne zonnecel aan de zuidwand. Blijkt er bovendien een Nederlands stel in getrouwd te zijn en mijn Noordpoolexpeditie-zeepbel spat met een knal uit elkaar. We eten onze meegebrachte kracker tegen de zuidwand, uit de wind in het heerlijke zonnetje met spectaculair uitzicht en kunnen er wel weer tegen.
Van de Nevelfjell naar Pellestova
De spannende afdaling blijkt meer een soort door-de-dikke-shit-glij-ervaring. Geen spoor, dus glij je heel rustig door de diepe sneeuw naar beneden. Het is een makkie. Met heel weinig moeite glijden we door naar Pellestova, waar het aanzienlijk meer moeite kost om in de drukte een choco met wafel te bemachtigen.
Moe maar voldaan doen we de tocht terug naar Nordseter. Onderweg thee-zettende en worst-etende families in de berm achterlatend. Het was weer een prachtige dag.
Gisteravond, Aurora Borealis.
Was ik nog bijna vergeten te vermelden dat we gisteren ons eerste bewust meegemaakte Noorderlicht hebben gezien!
Zoals iedere avond staat John met regelmatige tussenpozen het wildlife in de fjellstue te bekijken. Ofwel even een weerobservatie met een sjekkie. Gisteravond moest ik opeens mee naar buiten. Snel laarzen en jas aangeschoten en inderdaad langs de weg naar boven stond een buslading Duitse toeristen al bewonderend naar de lucht te staren. Het was niet heel erg duidelijk maar toch waren er vage groenige vlekken zichtbaar aan de hemel. Wauw. Later was het nog beter zichtbaar volgens John, maar toen lag ik al in bed.
Na wat onderzoekingen op het internet blijkt een ware aurora borealis sub-cultuur te bestaan, met websites als spaceweather.com die je met een vrolijk 'what's up in space' op de hoogte brengen van een bijna botsing met een asteroide afgelopen nacht. Jeetje, waren we er bijna niet meer geweest, merkt John vet-droog op (met dank aan Marius die ons heel wat leerde over het nieuwe Nederlands onder gymnasiasten in een weekend).
Afijn, je kan je intekenen voor een aurora-hunt of gewoon monitoren wat de zonneactiviteit is de komende tijd, zodat je een beetje een idee hebt van de kans op noorderlicht.
En de activiteit was hoog afgelopen nacht, getuige ook onze waarneming. Er was een zonnestorm van minimaal 6 Kp (???). En het zou best nog een nachtje door kunnen gaan. Dat wordt spannend vanavond!

Zondag 6 Februari - de Birkebeiner

Vandaag is de eerste zondag dat we skieen in Noorwegen.
Gisteravond 'De geschiedenis van de liefde' uitgelezen. Er komt een beetje schot in mijn leesplan. Nu een nieuw boek kiezen. Waarschijnlijk 'De grens' van Riikka Pulkkinen. Gewoon omdat het een Finse schrijfster is en ik nu iets Noordelijks moet lezen.
John heeft de hele avond de wacht gehouden voor het Noorderlicht, maar niks meer gezien.
We waren alletwee toch wel een beetje brak na al dat skieen. John laad dan zijn batterij op door met de auto naar Susjøen te gaan voor boodschappen en onderweg expres (zegt hij...) te slippen. Ik doe op mijn gemak een koffietje en een spelletje.
Rond 12 uur staan we klaar voor vertrek. Nieuwe route, deze keer boven langs. Bij Blautmyra in oostelijke richting en dan om het meer Kroksjøen. Lekker met de wind in de rug.
Onder aan het meer gaan we door het bos, met iets meer beschutting in de richting van Susjøen. Het laatste stukje voor de koffie gaat over de Birkebeinerloipe. Zo'n beetje heilige grond hier in de buurt.
De echte Birkerbeinerloipe
De legende van de Birkebeiners stamt uit het jaar 1205 toen twee skiers de zoon van de overleden koning in veiligheid moesten brengen over een moeilijk traject door de bossen. De Birkebeiners werden bedreigd door andere stammen. Birkebeiner staat voor berkenbeen, omdat de arme maar stoere Noren niets anders hadden dan berkenbast om hun voeten te beschermen. In de moderne tijd kan je de Birkebeiner rennen, skieen of fietsen in diverse afstanden en uitdagingen. Het enige wat nog aan vroeger herinnert is dat je bij het skieen 3,5 kg mee moet dragen, ongeveer gelijk aan het gewicht van het kind wat in veiligheid moest worden gebracht. Maar alles waar je verder aan hoeft te denken is je eigen eer en sportieve prestatie. Het heeft niks meer met lijfsbehoud en politiek te maken. De race is chip-getimed, dat zal wel door onze Deense collega's de Toften geregeld zijn. De Denen vinden Noorwegen, Groenland en IJsland eigenlijk allemaal Deens grondgebied.
De stijve spieren worden weer wat soepeler, er ontstaat een zekere cadans. We vinden nog een extra wollen colletje in de sportshop. En John koopt een zonnebril, optimist als hij is gaat hij die deze week nog heel veel gebruiken. In ieder geval is de wind er van gaan liggen. Over de windstille en verlaten loipe bereiken we rond half 5 Nordseter.

Maandag 7 Februari 2011 - Inga-låmi

We zijn nu een volle week in Noorwegen en het leven begint iets van een routine te krijgen.
Rustig opstaan rond een uur of 9. Ontbijt met verse afbakbroodjes, een gekookt eitje, sap en thee. Plannen voor de dag maken. Welke route? Liefst een nieuwe, en voor John liefst zo veel mogelijk naar beneden. John is eigenlijk een alpine-skieer in langlaufvermomming. Hij wil nu ook perse een snowboard shirt aan wat als een jurkje onder zijn ski-jack uit komt. Helaas moet zijn witte snowboard shirt nu in de was, dus moeten we zelfs nog een nieuwe erbij kopen.
Ik ben niet zo'n downhill-heldin, dus wat mij betreft blijven we een beetje op de hoogvlakte rondscharrelen. Hier en daar een warme chocomel met slagroom en ik ben tevreden.
Vandaag gaan we de lange route naar beneden via Susjøen naar Lillehammer. Is een beetje een compromis. Veel afdalen maar ook warme choco en wafel in Susjøen. Ik ben ook onder een hoedje te vangen…
Het is lekker rustig en een beetje bewolkt, wie weet valt er in de loop van de week nog een beetje sneeuw, zou mooi zijn. De pistes worden snel ijzig met dit mooie weer. We dalen en dalen en daaaaalen.
In de buurt van het skistadion nemen we een andere route, iets meer naar het zuiden en komen langs een heel leuk skihutje aan de loipe. Er zijn bankjes met rendiervelletjes voor warme billen, brandhout voor de barbeque en zelfs een hoekje met boeken uit de bibliotheek van Lillehammer. Wel allemaal in het Noors, daar schieten we nog tekort.
Bibliotheekhut
De route eindigt op een parkeerplaats ongeveer 4km wandelen van het centrum. Leuke wandeling over de voet/fietspaden.
En wildlife spotting: we zien veel kinderen uit school komen wandelen in groepjes. Warme donsjacks, snowboots, rugzak en een klein licht kunststof ski-tje onder de arm. Daarmee kunnen ze lekker snel naar beneden glijden. Heel handig, hoewel wij waarschijnlijk onze nek erover zouden breken.
Rond half vier zijn we in de stad en is er nog net tijd voor de boodschappen in de kiwi voordat we de bus terug nemen. Vanavond doe ik de was! Hoezo routine. Gelukkig hebben ze hier wel een droger.

Woensdag 9 februari - Rondje langs Hornsjø en Pellestova

Weg van Nordseter naar Lillehammer
Gisteren had ik geen zin om te schrijven. Niet dat er niks te beleven was. Er is altijd iets te beleven. We gingen naar Hamar. John's favoriete bezigheid, autorijden over zo glad mogelijke wegen. En ik de hele weg mezelf toespreken: ontspan, kijk om je heen, het is prachtig (en het was inderdaad prachtig) onzin, we krijgen geen ongeluk, we gaan niet slippen. Alles is onder controle. En alles was onder controle. In Hamar hebben we van de weeromstuit het Vikingskipet helemaal vergeten.
Hornsjø
Maar verder wel lekker ontspannen rondgewandeld. Tussen de middag geluncht in een van Noorwegens beroemdste en beste viswinkels, Knutstad & Holen. Met een visburger.
Maar vandaag was weer een bijzondere dag. Het begon goed, met een lekker zonnetje. Rond 11 uur stonden we klaar voor vertrek. En het plan was ook goed: naar Hornsjø. Waar we a. nog nooit zijn geweest en b. een echt berghotel staat met (de inmiddels vaste prik) choco en wafels.
Een uur of twee skieen onder de strak blauwe lucht later lag het hotel aan onze voeten. Groot ding, wel een beetje vergane glorie van buiten, maar binnen heel luxe en mooi uitzicht vanuit de eetzaal. Aardige dame die nog speciaal erbij zegt dat eigen meegebrachte boterhammetjes ook in de zaal gegeten mogen worden en bij de choco krijg je gewoon een kan water. Dat is nog eens sportvolk.
Loipe kruist de weg
John wordt optimistisch van zoveel luxe en oppert het plan om in westelijke richting via Pellestova naar huis terug te skieen. Dat betekent nog minstens 16 of 17 km! Wel met extra koffiestop.
We voelen ons goed en gaan op weg. De route is vrij vlak, dus er moet redelijk veel gepookt worden om de snelheid er een beetje in te houden. Ik voel me als een vis in het water. Conditie genoeg, het gevoel wordt steeds beter. Onderweg bedenk ik (zoals ieder jaar) alweer trainingsprogramma's om dit gevoel het volgend jaar al meteen aan het begin te hebben. Waar dan vervolgens niks van terecht komt, het is in de zomer meestal belachelijk om te trainen voor 2 weken wintersport. En je moet dan toch al snel denken aan allerlei kunstmatige hulpmiddelen zoals rolskies en skikes. Daar wil je liever niet mee gespot worden op de Vlietberg.
Intussen kakt John een beetje in. Eindelijk is er dan toch verschil tussen mijn training en zijn rokersleven in de auto. Ik moet het hem nageven, het duurt lang en hij komt heel ver, maar vandaag was het op. Gelukkig is er dan net op tijd Pellestova, waar het vanmiddag heel rustig is, en daarna nog een uurtje naar Nordseter, met als afsluiting de mooiste afdaling van de dag naar het skisenteret.
De garmin geeft 28km aan, maar door lege batterijen zijn 3km gemist, we zetten met een gerust hart onze eerste 30+er op onze lijst van overwinningen.
Als beloning eten we pizza, boven bij de receptie, met een glas witte wijn. John wil om kwart over 7 eigenlijk naar bed maar houd nog even vol. Onze backgammon-battle (stand gelijk) zal vanavond niet de beslissende fase in gaan. Ik denk aan een filmpje…
En o ja, nog wat aanvullende info: Er is een pakketje met krab onderweg van de fa Løkeland. Volgens Wouter Klootwijk de lekkerste krab uit blik en als Wouter het zegt moet het volgens John ook wel waar zijn. Ze hebben het maandag opgestuurd en het zou morgen aan kunnen komen. Het meisje van de receptie is geheel op de hoogte en leeft met John mee. Waarschijnlijk wil ze ook krab mee-eten.
Gisteravond gebeld met Elise: Pip is ok, hij heeft het goed naar zijn zin. Begint al wat Pip-praatjes te krijgen, moet met euro-shopper worst in het gareel gehouden worden. Gisteren was hij de hele dag buiten, het was mooi weer in Nederland (hoera! als we terug komen wordt het lente!). Hij jumpt naar de kat, en naar de kippen. Alles wat beweegt is leuk (dat herkennen we heeel goed). Dus hij is helemaal op z'n Pipst. Gelukkig
Nog 5 vakantiedagen te gaan! Da's nog bijna een week.

Donderdag 10 Februari - Sandbakkloipe naar Lillehammer

Mooi getal eigenlijk, dag 10. En een sneeuwdag. Het zou de hele dag sneeuwen volgens Johns weeranalyse, en dat klopte. Er lag vanmorgen al een prettige sneeuwdeken, alle loipe-trekkers waren volop onderweg volgens de website en het beloofde weer een leuke dag te worden.
Jammer dat door de sneeuw de broodjes helaas te laat waren in het skisenteret. Maar voor John is dat geen enkel probleem, kan hij weer even toeren naar Sjusjøen. Intussen raakte ik verdiept in de belevenissen van Annika Bengtson (uit Liza Marklund, de rode wolf), thriller uit de aanbieding 3=2, voorlopig kan hij ermee door.
Verder gisteravond begonnen in De omweg, van Gerard Bakker en dat is echt een lekker boek.
Na de broodjes uit Sjusjøen ons hele ritueel weer opgestart en op weg naar Lillehammer.
De bedoeling was vandaag naar beneden te skieen via de Nordseterloipe over de korte route. Maar ja, zoals de dingen niet altijd gaan zoals je ze plant schoten we door naar de Sandbakkenloipe. Opeens toch een langere route maar nog steeds goed te doen en toch ook de kans om in het stadion eindelijk eens een kopje koffie te doen… . Helaas is skistua kafe weer gesloten, wanneer is het eigenlijk open vragen we ons af?
John wil liefst over de steile afdaling, ik over de 'damesroute' en vandaag krijg ik mijn zin. Het afdalen gaat vandaag trouwens wel super-relaxt. Door de verse sneeuw gaat het allemaal net ietsje rustiger en heb je veel meer controle. Echt mijn skiweer zullen we maar zeggen. John moppert een beetje over stroef en te weinig snelheid, ik glij nu ook net zo snel als hij.
Loipe dwars door LillehammerHuis in Lillehammer
Maar door alle nieuwe sneeuw kunnen we nu veel verder doorglijden dwars door de buitenwijken van Lillehammer totdat we helemaal bij Håkans hal uitkomen. Dat maakt weer veel goed.
Time flies when you're having fun. Er is nog net voldoende tijd voor een koffie bij Opus en een paar boodschappen in de Kiwi zodat we de deadline van de bus om kwart over 4 halen.
Natuurlijk weer Nederlanders in de bus, waaronder Paul, een oude bekende uit Tilburg (had ik al eerder over hem verteld?). Dus even kletsen over vroeger en nu.
Nog twee ski-dagen. Het gaat nu opeens best snel, de tijd van werken en thuis komt weer akelig dichtbij. Maar ook Pip en wandelingen langs de Waal en daar heb ik dan wel weer zin in.

Vrijdag 11 februari - Nog een dagje Lillehammer

Wat een heroische skidag had moeten worden werd een winkeldagje.
Vanmorgen werden we bijna ingesneeuwd wakker. Het waaide zo hard dat de sneeuw door de kieren van het raampje in ons halletje was gewaaid. Er werden pogingen gedaan een pad te scheppen naar de waxhut, de sneeuw waaide ze om de oren.
Gisteravond was al voorspeld dat er vandaag veel wind zou zijn en we hadden onze plannen al een beetje bijgesteld, we zouden naar Lillehammer skieen. Maar dat er helemaal niet geskied kon worden was toch wel een beetje een teleurstelling.
Na een ontbijt met croissantjes maar hups in de auto naar beneden. Vreemde gewaarwording, het leek in Lillehammer helemaal niet te waaien!
Allerlei belangrijke boodschappen gedaan, het overdekte winkelcentrum Strandtorget uitgepluist, koffie gedronken broodjes met zalm en garnalen gegeten, weer een supermarkt ontdekt.
Jeetje mineetje. In onze warme kleding was het nog een hele prestatie om overeind te blijven in het comfortabel warm gestookte winkelcentrum. Wij waren immers op het ergste voorbereid waar een beetje Noor met dit weer gewoon in shorts het overdekte winkelcentrum induikt.
Eenmaal thuis na toch nog een lange dag laat John zit niet op zijn kop zitten door het speciale pakketje 'Wouter Klootwijk' krab wat niet aankwam en alweer terug is gemeld bij de afzender. Hij kocht een krabdelicatesse die koud gegeten moet worden en is die na rijp beraad nu aan het opwarmen. Ik ben benieuwd.
De aspergetips (ja je leest het goed; in winter, in the middle of Norway eten wij asperges, da's goed tegen het insneeuwen) waren helaas bedorven. Dus geen groenten vandaag. We hebben niet geskied vandaag dus met het eten zal het zowieso wel goed komen
Ik heb in ieder geval de kaart voor Marianka uiteindelijk op de post gedaan, ons hutje afbetaald voordat ze sneeuwtax gaan heffen, en ben me al een beetje aan het oriënteren op de terugreis. Morgen gaan we nog een keer heftig skieën en moet 's avonds de boel gepoetst en ingepakt worden. We hebben een drukke dag voor de boeg.
O ja, hebben we nog wildlife gespot vandaag: een dame met bontjas in het museum en echte zeehondenlaarsjes in de skobutikker, van die greenpeaceactivist-magnetische kledingstukken.
En de battle: de stand is nog steeds gelijk, na een overwinning uit kansloze positie door John en een overwinning via een tactisch middenblok door Monique.

Zaterdag 12 februari - Langs Snultra

O ja, nog even over gisteravond. De krab hebben we lauw gegeten en was lekker.
De battle nam een verrassende wending, ik won twee spelletjes, weliswaar krap maar winnen is winnen, puh.
En dan vandaag, onze laatste skidag in Nordseter voor dit jaar. En wat voor een dag, prachtig zonnetje bij 10 graden onder nul.
Bij Snultra
We klimmen naar Ytre Reina, en verder in de richting van Hornsjø om daarvandaan een nieuw stuk loipe uit te proberen bij Snultra. Het is voor het eerst ijskoud en het is te merken aan de sneeuw. Ik klim heel makkelijk maar glij voor geen meter naar beneden. Gelukkig heeft John er ook wel een beetje last van. Verderop, als we eenmaal in zuidelijke richting vol in de zon skieen wordt het beter, de loipe warmt er ietsje op en dan glijden mijn skies weer.
We lopen aardig door, onderweg staand een kracker en een energiereepje gegeten en ons flesje sportdrank gedronken. Niks geen choco en wafels vandaag, gebikkeld zal er worden.
Bij Kuåsen gaan we westelijk langs de tipi in de richting van Nordseter.
Het is zaterdag dus het Noorse sportvolk is bezig met hobby-en. Er komen nogal wat sportieve snelle langlaufers langs maar ook de hondenclub is actief met sledehondjes en boven op Lunkefjellet wordt er in de sneeuw gegraven voor een of ander sneeuwhol? Het is niet helemaal duidelijk wat ze daar gaan doen.
Cross country naar Lunkefjell
We spotten een van de Nederlanders uit Nordseter, die zoals wij op zoek is naar de loipe op de klim naar Lunkefjellet waar een beetje kris kras naar boven gekluund moet worden. We klauteren naar boven en worden en-passant ingehaald door de dames recreatie langlaufclub uit de buurt. Waren we net zo atletisch bezig.
Boven op Lunkefjell is de sneeuw grotendeels weggewaaid gisteren in de storm, het is oppassen voor stenen die verraderlijke eilandjes in de loipe vormen. Afdalen is toch al niet mijn specialiteit en met die stenen wordt ik er niet blij van. Maar goed, we komen beneden en dan is de choco in het skisenteret wel weer heel lekker.
Uiteindelijk staan er 26 km op de teller van de gps. Het was zonnig weer maar wel koud, op een gegeven moment was het voorpand van mijn jack helemaal stijf bevroren. Ik ben blij met het wollen kolletje wat we deze week nog aanschaften. En voor volgend jaar: dit is dus typisch een route voor een thermoskan met warme thee en belegde broodjes die je ergens op de veranda van de duizenden vakantiehuisjes kan opeten. Dan wel een extra wolletje in de rugzak stoppen!
Het was weer super dit jaar, wat betreft het skieen dan. Maar voor wildlife spotting hoef je niet in februari naar Noorwegen te gaan. De battle was vanavond weer gelijk, waardoor ik nog steeds voor sta! Morgen gaan we weer naar huis.