Van Mývatn naar Ásbyrgi en verder naar Húsavík

We kwamen pas om 17:45 in Akureyri, te laat voor de tas die we vooruit gestuurd hadden. Monique had vanuit de bus al een kamer voor Annette en Tobi en één voor ons geregeld in Gula Villan. We konden daar zelfs stiekum een was doen, als we het maar niemand lieten weten.
Akurayri, IJslandAkureyri, IJsland

Zondag 8 augustus - Dagje Akureyri

Gisteravond bij Strikið gegeten. 't Was natuurlijk weer afgeladen vol. In de bus lukte het niet om alvast te reserveren, dat was voor twee of vier personen niet nodig. Bij de plaatsverdelende ober kregen we te horen dat we ongeveer dertig tot veertig minuten moesten wachten voor een plaats en dan nog ongeveer vijftien minuten op het eten.Nu lukte het gelukkig wel onze naam op de reserveringenlijst te schrijven. Monique 4 x, we noemen ons in IJsland maar overal Monique, wordt makkelijk verstaan en onthouden. Rustig afgewacht in Bláa kannan. Na ruim een half uur de rij bij de ingang van het restaurant rustig voorbij gelopen en direct een tafel gekregen.Ik kon het toch niet laten voor de kreeftensoep en de kreeft als hoofdgerecht te gaan. Op het rookterras leuk gesocialized. Terug in Gula Villan vrijwel direct naar bed. Of we nog een dag kunnen blijven blijft onzeker.
Tobi en Annette stonden al klaar om de bus naar Mývatn te nemen, zij zullen daar een dag langer blijven. Camping afgesproken en als we nog wat voor ze moesten kopen in Akureyri zouden ze bellen. Veel winkels zijn hier in de zomer ook op zondag open. Ik zit al om acht uur aan de koffie in de hoofdstraat. Tas opgehaald bij het busstation. In de toerist info was een man op zoek naar korting. Kende kennelijk iemand die er werktte maar die nu nog in bed lag. Prijs voor de excursie was hier vrijwel net zo hoog, 70 euro, als hij ergens anders te horen had gekregen, 65 pond.Hij hoopte op een beter prijs. 'Zal ik hem toch maar wakker bellen dan?' Ja dat moest dan maar, ook al wilde hij vooral niet lastig zijn!
's Morgens in Eymundsson, de boekhandel, het internet weer even af. Verbinding lukte in eerste instantie niet maar in de hoek bij de etalage zat een schakelaar waarmee het accesspoint uit en aan gezet kon worden. Als ik dat even zou doen zou het waarschijnlijk wel lukken. Ze had gelijk. Alle mail gescant. Weer antwoord van Marrit, Nederlands meisje dat al een aantal jaar in IJsland woont. Ze werkt bij Útivist, een IJslandse wandelorganisatie en help ons ieder jaar wel met een paar tips voor onze aanstaande wandeling. Jammer dat de afspraken steeds niet lukken. Zou haar graag een keer in het echt zien. Praten over het wonen in IJsland en IJsland in het algemeen. Op het werk geen nieuws zo leek het.
Eymundsson: boeken, koffie en internet.
's Middags gas en een nieuwe slaapmat gekocht. Self-inflatable maar ook met dons. Monique was al lichtelijk jaloers, nu maar hopen dat het echt zo lekker ligt.
We konden niet langer blijven in het guesthouse, we moesten dus alles verplaatsen naar de camping, de andere guesthouses die we probeerden waren ook allemaal vol. Wat hebben we toch een boel bagage als je het niet handig inpakt. Camping zag er prima uit. Bij de receptie kwam Monique Gerhard en Emma weer tegen. Eerste auto had hun direct een lift gegeven naar deze camping. Als je er maar vertrouwen in hebt denk ik altijd maar. Ze wisten nog niet wat ze gingen doen. Blijven of al naar Mývatn.
Busschedules gevraagt voor Húsavík en Ásbyrgi en meteen geïnformeerd naar de langlaufmogelijkheden in IJsland.Voor mensen die ook gespoorde loipes willen zijn die niet zo groot, zo lijkt het. Ik heb de oplader voor de batterijen voor m'n camera waarschijnlijk in Reykjavík in het stopcontact laten zitten en de fotozaken in Akureyri waren op zondag net weer niet open.
Akureyri, IJslandAkureyri, IJsland
Monique had al geregeld dat we een tas op de camping achter mochten laten. In Húsavík zijn we waarschijnlijk toch hoogstens een avond dus lijkt het een beetje onzin om daar onze gele tas heen te sturen. Pakketje naar Ásbyrgi was geen enkel probleem. Bij de tourist-info werd het gewogen en zij zorgen ervoor dat het op de bus komt. Eymundsson is echt apart. Grote boekhandel waar ze zoals zo vaak ook hele lekkere koffie hebben maar waar iedereen ook gewoon kan gaan internetten. Je zit er met je laptop en koffie gewoon tussen de boeken. Jammer dat je er niet mag roken.
Het goede sushi restaurant van vorig jaar, waar we weliswaar vooral andere heerlijke dingen aten, Rub 23, was nu verhuisd naar de overkant. In het oude pand zat een steakhouse met dezelfde naam. Het restaurant waar vooral ik zo graag heen wilde omdat één van de beste koks van IJsland, Fridrik Karlsson, er kookte, Fridrik V, was helaas al sinds 5 maart, zes maanden geleden, gesloten. Te weinig klandizie. Zonde maar het bespaard vast heel veel geld. Ik had over hem gelezen in een artikel over the great fish day in Dalvik.
Er zijn hier in de buurt ook hele mooie ijsgrotten, tenminste als de wervende folders mag geloven. Lofthellir of zoiets. Toch even opzoeken waar die zijn. Misschien kunnen we nog wel inpassen in onze plannen. Hebben nu al wel een wandeldag verloren maar wehoeven toch niks. We hebben alleen voor de 18de Gula Villan besproken en vliegen de volgende dag terug naar Reykjavík.
Koffie in AkureyriAkureyri, IJsland
Vandaag weer een paar mooie maar ook een paar echt belachelijke campers gezien. Van Emma geleerd dat Pajero, de Mitsibushi, in het spaans 'mensen die masturberen'betekend.
Komisch cruiseschip in Akureyri
Rub23 was niet meer zoals vorig jaar, hadden toch wat consessies gedaan aan de grotere aantallen. Porties waren wel veel groter geworden maar persoonlijk ga ik toch liever voor klein maar fijn.Kok van Fridrik V bleek nu overal in het land voor een grote hotelketen te werken. Normaal kleed ik me nooit speciaal voor een bezoek aan een restaurant maar op m'n lichtblauwe Crocs voelde ik me toch niet helemaal gekleed voor de gelegenheid.
Pakketje voor Ásbyrgi was al klaargemaakt. Duitse gezin was ook op de camping. Ze zagen er verrassend blij uit.Rustdag in þverbrekknamúli had ze goed gedaan, de afdaling daarna hadden ze doodeng gevonden maar vanaf dat moment was alles leuk en mooi geweest. Emailadressen uitgewisseld en verteld welke camping wij in Reykjahlíð zouden nemen.

Maandag 9 augustus - Mývatn and Husavík

Bus zou om acht uur vertrekken maar rond zes uur waren we al op. Nieuwe slaapmatje was heerlijk zacht en warm. Ben benieuwd hoe lang dat ook zo blijft. Of deze ook twintig jaar meegaat vraag ik me af maar voor nu is het een hele verbetering.
Gele tas bij de camping achtergelaten, rugzakken bij de tourist-info/busstation en koffie gedronken van de 24-uurs-winkel. Belegd broodje bij de bakker die om acht uur open ging.
Bustrip ging veel sneller dan we verwachten, om tien uur waren we in Reykjahlíð. Het leek er weinig veranderd. Er zoemde wel de hele tijd een zo'n gemotoriseerde delta-vlieger door de lucht maar dat had vorig jaar natuurlijk ook kunnen gebeuren. Personeel in het restaurant Gamlibaerinn en de tourist-information leek nieuw maar dat kan ook liggen aan mijn onvermogen om gezichten te onthouden. De heel deskundige jongen van de VVV van vorig jaar heb ik in ieder geval nog niet gezien. Man van de camping was wel heel enthousiast over de tocht van Krafla via Eilífsvötn naar Dettifoss.Goed te doen en heel mooi. Waarom er dan toch geen gemarkeerde route bestaat zoals bijna overal is onduidelijk.Misschien was die behoefte er vroeger niet en komen de meeste paden daaruit voort.Nu alleen nog uitvinden wat de beste route is en hoe het zit met water.
In het restaurant wilden ze ons wel een fles Brennivín verkopen maar na telefonisch overleg met de baas wilde die daar 18000 kronen voor hebben.'t Is niet dat ik het er niet voor over heb maar het is natuurlijk wel een belachelijk bedrag. Voor dat geld kunnen we ook een auto huren en op en neer naar Húsavík of Akureyri rijden.Bij de camping bleek op en neer met de bus ook een optie. 11:40 heen, 17:15 bus terug. Even alleen heeft soms zo z'n aantrekkingskracht, Húsavík heeft voor mij altijd iets magisch gehad, misschien waren daar ook wel mogelijkheden m'n batterij voor de camera op te laden en Tobi en Annette hadden ook nog wel wat boodschappen die ze gedaan wilden hebben. Monique zou met Tobi en Annette gaan paardrijden.
HúsavikHúsavik, IJsland
Leuk vissersdorpje, zeker nu met die totaal blauwe hemel. Veertig minuten met een minibusje, gedeeltelijk gravelweg. Noordelijke golfplatenbouw en hoge besneeuwde bergen aan de andere kant van het fjord. Winkelier in huishoudelijke artikelen kon me niet helpen met de batterij ondanks alle telefoontjes die hij er aan waagde om toch ergens een oplader te regelen. Húsavík is voor IJslandse begrippen een grote plaats. Voor ons is ruim 2000 inwoners een heel klein dorp, hier is het toch een drukte van jewelste.Dit soort dorpjes/stadjes (hoe wordt dat bepaald) zijn dan ook een centrum voor een hele grote omgeving.
Wat gezette duitse dame op het terras had geen walvissen gekeken., ze hadden maar een stop van een half uur in Húsavík. Ze deed een rondreis IJsland in tien dagen. Ze kreeg zo wel een indruk en daar was natuurlijk niks tegen in te brengen. Ook de tweede vrouw die ik ernaar vroeg nadat ze bij mij aan tafel was komen zitten had geen walvissen gekeken. Haar tussenstop duurde een uur en de rondreis veertien dagen.
Monique heeft getilt
Terug op de camping was het al te laat voor het vroege eten. Tussen half 7 en half 9 zou het waarschijnlijk erg druk zijn in het restaurant. Eerst maar cocktails gemaakt met heel veel limoenen, rum, jus en natuurlijk een randje suiker.Er vlogen hele domme muggetjes: met een kleine aanvlieg zo je oog in. Na het paardrijden waren Annette, Tobi en Monique nogal moe. Het meisje uit Denemarken dat hun begeleid had werkte drie maanden in IJsland. Vijf dagen mee met mensen op ponies, twee dagen vrij en op het eind als beloning een vijf-daagse paardrijtocht.
Skyr, lijkt op yoghurtCocktail bij de tent. Rum, limoensap, multivruchtensap en suiker.
Man van de receptie wist nog te vertellen dat we het best de jeeptrack voorbij Krafla konden volgen om dan naar het oosten door te steken naar het noordwestelijke puntje van het Eilífsvötn. Daar zou genoeg water zijn en een prima kampeerplek en konden we via de noordelijke oever naar Selfoss en Dettifoss. De hut konden we net zo goed links laten liggen.
In het café aten we de dagschotel en de dagsalade.Net als vorig jaar Plokkfiskur en een soort griekse salade. Waarom zou een dagschotel eigenlijk ook moeten veranderen, je kunt ook best elke dag dezelfde dagschotel hebben. Meisje van de Brennivín van vanmiddag moest wel lachen toen ze hoorde wat ik nu voor het drankje betaald had.

Dinsdag 10 augustus - Van Mývatn naar Krafla

Het was een heel goed bosbessenjaar
Vroeg op wil niet zeggen vroeg vertrekken. Heerlijk gedouched en ontbeten. Koffie, thee, skyr, sinaasappel, het was echt zo'n rustdagontbijt met winkels in de buurt. Tobi had het begin van de route de dag ervoor al gevonden dus we liepen zo direct van de camping het pad op.Voorbij de receptie, derde terras aan de linkerkant aflopen, heuveltje op en je bent er.Goed aangegeven met gele paaltjes, hele route eigenlijk, en bij een splitsing duidelijke bordjes.Veel, heel veel bosbessen en een steeds mooiere omgeving. Via een omweg kwamen we bij het begin van een hele makkelijke doorsteek door het grote lavaveld Leirhnjukshraun. Als je zo om je heen keek zag je dat het heel wat lastiger had gekunt.We kwamen via een heel andere route als we vorig jaar gedaan hadden. Bizar vers uitziende zwart/paarse lavastromen over schijnbaar onaangedane grasvelden, alsof ze daar gisteren gestroomt hadden. 't Was geheel onverwacht maar na alle vorige ontmoetingen hadden we het natuurlijk aan kunnen zien komen, opeens waren Gerhard en Emma daar weer, midden tussen de lava. Liftend omhoog en straks liftend naar beneden.
Hele verse lava van de Krafla Fires die tot 1984 duurdenHele verse lava van de Krafla Fires die tot 1984 duurdenVrij verse lavavelden bij KraflaVrij verse lavavelden bij KraflaTunnels van lava bij KraflaTunnels van lava bij KraflaTunnels van lava bij KraflaJe ziet de meest rare lava formaties in IJslandLeihrnjukur, lavaveld bij KraflaHele verse lava van de Krafla Fires die tot 1984 duurden
Bij de parkeerplaats voor Leihrnjukur was het best druk, het is natuurlijk ook een bijzonder gebied. Toilletten, water, mooi grasveldje, eigenlijk alles om gewoon hier te kamperen bedachten we al snel. 't Zou hier vanavond toch wel rustiger worden. Zo maar eens voorstellen aan de andere twee. Opvallend hoe vaak het hier naar kerststal ruikt met al dat ijslands mos.
?
Tobi en Annette waren niet zo enthousiast over ons kampeerplekje, te veel mensen. Stonden ook nog zeker twintig auto's en die zouden vanavond wel allemaal weg zijn maar morgenvroeg ook net zo snel weer terug. In de buurt waren er echter ook weinig alternatieven en al het water hier, zelfs warm, maakte het toch ook wel weer aantrekkelijk. Snel tent opgezet en aan het koken geslagen hoewel dat in ons geval zeker niet ook snel eten betekende. Lekker was het wel en de nieuwe rum voor de chocomelk was zeker een aanwinst.
Bij gebrek aan beter maar gewoon naast de parkeerplaatsBij gebrek aan beter maar gewoon naast de parkeerplaats
Misschien dat we morgen wel weer afscheid gaan nemen. Tobi en Annette willen graag ten noorden van Krafla naar het oosten om vandaar naar het noorden te lopen, idee van Dieter van Isafold.de. Wij neigen meer naar de route van die man van de camping maar dat betekend wel acht kilometer jeeptrack, ook niet heel aantrekkelijk. Maar de man van de camping kan de routes waarschijnlijk wel vergelijken, die Dieter kent waarschijnlijk alleen de door hem gelopen route. Ten noorden van Eilífsvötn langs zou wel weer heel prettig lopen moeten zijn. Hoe dan ook, de eerste kilometer kunnen we morgen nog samenlopen, kunnen we nog altijd zien hoe de jeeptrack is.

Woensdag 11 augustus - Rustdag bij Eilífsvötn

We waren allemaal vroeg op vanmorgen, al ver voor de eerste auto's rond 8 uur/half 9 arriveerden. Ontbijt en via Viti op weg. Afscheid was al snel. Is altijd wel raar, kom je elkaar nog tegen, hier of bijvoorbeeld in Reykjavík? Als het net zo gaat als met Gerhard en Emma zit het wel goed, anders komen ze naar de Ooij of gaan wij langs in Bielefeld, misschien wel als we op zoek gaan naar een camper.
Viti bij KraflaTobi en Annette
Wij nemen de makkelijke route. Duidelijke jeeptrack, af en toe van steenslag, van lava natuurlijk, meestal van zand. Lavastromen waren heel duidelijk te herkennen als een soort zwarte rivieren door het landschap. Na een kilometer of zeven besloten we een meer directe route naar Eilífsvötn te nemen, jeeptrack dwaalde wel erg ver af. Directe lijn naar col tussen 2 topjes van de Hágangnahali was goed te doen. Af en toe van pukkel naar pukkel springen, af en toe door de ogenschijnlijke paadjes er tussendoor. Afdalen na de col moest iets meer gepland worden maar bleek ook goed te doen. Onderweg renden er 4 sneeuwhoentjes met hun moeder een stuk voor ons uit. Eilífsvötn was mooi van boven en aan onze west-kant zagen we ook diverse stroompjes. Door de mooie zomer waren veel beekjes op de kaart enkel nog grindbeddingen. Aangekomen bij het meer stonden we ook direct bij het ideale kampeerplekje. Vanbovenaf leek Mannavík de beste plek om te overnachten, hier hadden we een beek, het meer en een heel mooi vlak stukje in een kommetje.Of er bij Mannavík ook stromend water zou zijn was maar de vraag. Voor de dagafstanden zou het niet zoveel uitmaken, de eerste paar kilometer langs de noordrand van het meer zou volgens de GPS toch weer jeeptrack dus makkelijk zijn. Vandaag dus maar drie uur en een kwartier gelopen. Iedereen schijnt hier af en toe een rustdag te nemen, doen wij gewoon vandaag een rustdag.Als het meer een beetje ondiep was zouden we misschien nog wel kunnen zwemmen.
Vulcanisch activiteit wordt in de gaten gehoudenWeg van Krafla naar het noordenOok zonder pad kun je meestal gewoon doorsteken.Walking ladyKorhoenBijna bij EilífsvötnMooie vrouw
Zwemmen bleek een beetje overdreven, al poedelend wassen en de kleren doen was echter goed te doen. Een meer van vijf kilometer lengte, ogenschijnlijk voor ons alleen. Heel benieuwd hoe de tocht van Tobi en Annette was, die moesten nu ongeveer aan de andere kant van het meer zitten.
Eindelijk weer water, 2010 was een uitzonderlijk droog jaar in IJslandEilífsvötn
Na het wassen Isostar gedronken. Sommigen vinden dit ouderwets, wij zijn heel enthousiast. We hadden het meegenomen voor onderweg maar daar is het nog niet van gekomen. Na afloop ben je echter ook heel snel weer fit en het drinkt heerlijk.
Eilífsvötn, 5 km lang meer, helemaal voor ons alleen.Mooiste kampeerplekje van dit jaar, naast Eilífsvötn
Voor het eerst liggen we in IJsland zonder kleren in het gras. Helemaal alleen, lekker water, nog een hele middag en avond voor ons met een prachtig uitzicht over het meer.Vanavond wordt de avond van de appeltjes met vanillesaus. Door de chaotische voorbereiding is het eten iedere dag een verrassing. Vanavond wordt het tonijn met zeekraal, zeewier en tarly en een scandinavischer krabbensuppe vooraf. Monique net voorgerekend dat ze na vanavond nog maar 132 gram chocolade over hoeft te houden dus dat er ruim 2,5 ons gegeten kan worden.We hebben ook bedacht dat het alles heel precies afwegen wel veel scheelt in het gewicht maar dat we ook wel wat extra mee mogen nemen voor als we mensen een keer wat aan willen bieden. Gisteravond konden we Tobi en Annette wel chocomelk geven, een paar dagen eerder boden we dat ook aan maar bleken we het helemaal niet meer te hebben. We gaan thuis ook meteen Tobi's isolatiehuls voor de pan namaken. Gewoon van schuimmatras en naald en draad. Ik dacht altijd dat dat uit zou scheuren, bij hem functioneert het al een paar jaar. Hooikist maar dan makkelijker.

Donderdag 12 augustus - Dagje woestijn

We waren al weer vroeg wakker, de lucht was grijs en er stond een behoorlijke wind. Gelukkig dat we onze tent ondanks het mooie weer toch in een beschut kommetje opgezet hadden.Voor Monique weer hartkeks, ik aan de bambix. Is tegenwoordig wel voor kinderen tot 15 maanden maar dat geldt misschien niet als je het al eet vanaf de tijd dat die voorwaarde nog niet goldt.
Woestijn
Wandeling was een echte woestijntocht. Eigenlijk dezelfde woestijn als vorig jaar maar dan de noordelijke kant ervan.Grote open vlaktes met nauwelijks begroeing. De tent van Tobi en Annette zagen we in de verte staan. Niet zo'n mooie dag voor een rustdag eigenlijk, wel een mooi plekje. Wij liepen langs de noordrand van het meer. Vlak onder Eilífur vonden we de jeeptrack weer.Die liep met een grote boog om de riviertjes naar Mannavík. Net na de bocht die de weg weer naar het zuiden zou leiden, bogen we af naar het oosten. Veel pukkels en woestijn maar eigenlijk niet eens zo zwaar lopen.Wel weer nergens water.
t Is droog
De Jökulsá áFjöllum rivier konden we al de verte zien liggen, van de canyon met de grote watervallen iets verder stroomafwaards echter niks.Zelfs toen we er al vlak bij waren leek voor ons enkel woestijn te liggen.Van Tobi hadden we gehoord dat het langs de rivier lopen prachtig moest zijn dus we mikten op een plekje ongeveer een kilometer onder Selfoss. In de verte konden we Herðubreið de hele tijd zien liggen. Leuk idee daar al eens geweest te zijn en de keuze van meest mooie berg van IJsland door de IJslanders zelf leek toch helemaal niet slecht. Wandelen langs de rivier was inderdaad prachtig, iedere stroomversnelling was indrukwekkend.
Jökulsá á Fjöllum, een 35 km. lange canyon in het noorden van IJsland
En dan Selfoss, de 'kleine'waterval, wat een geweld, wat een water. Voor Dettifoss gingen we eerst de tent opzetten. Camping leek een tijd wat onduidelijk maar we liepen er eigenlijk direct heen.Eerst een grote parkeerplaats met een ontzettend stinkende WC waarvan het water niet drinkbaar was. 200 Meter volgens het bordje, 500 meter volgens ons, was de camping. Mooie kom, niet heel erg groen, vooral veel heel fijn zand.Twee grote jerrycans met water op een soort stellage waaraan ook een trechter hing.Thee, Isostar, soep, dorst is zo weer weg.
Selfoss, iets kleinere broertje van Dettifoss
Hierna een rondje Dettifoss.Die was nog indrukwekkender. Ruim 100 meter breed dondert het 46 meter naar beneden. Dampwolk die er onder ontstond kwam een paar honderd meter verder pas uit de canyon omhoog geblazen.Veel mensen waren er wel, vooral aan de overkant. Parkeerplaats daar stond bijna vol, veel bussen.Waterval was echter zo groot dat het nauwelijks opviel.Typisch IJslands dat er buiten de parkeerplaatsen en onze camping ook helemaal niks was. In Nederland zouden de terrassen en kiosken toch zeker niet ontbroken hebben.
Dettifoss, waterval met het meeste waterDettifoss, waterval met het meeste water
Terug bij de tent hadden we nieuwe buren gekregen. Tobi en Annette in hun gele schildpadtent. Het weer was niet zo pauzedag, wel erg mooi om te wandelen. Hun tocht gisteren was wel twee keer langs een riviertje gegaan, hun kampeerplek bij de hut leek toch minder mooi.
Camping bij Dettifoss, jerrycans met water werden iedere dag gevuld vanuit VestudalurCamping bij Dettifoss.
Tobi had plokkfiskur gemaakt van gedroogde ingrediënten, heerlijk. Dat wil ik voor volgend jaar gaan maken, instant plokkfiskur.
Na het eten nog een rondje Dettifoss en Selfoss, nu zonder mensen aan onze kant. Op de camping werd het al drukker. Italiaans stel op de fiets en een jongen uit Fairbanks, Alaska, wiens droom het altijd al geweest was IJsland rond te reizen.Hij was vanuit Ásbyrgi omhoog gelopen en was nog helemaal onder de indruk van de canyon. Had alleen z'n sigaretten in het water laten vallen dus was blij dat hij mij zag roken.
Fairbanks ligt op ongeveer dezelfde breedtegraad als IJsland, hij had dus al de nodige ervaring met de winters zoals in IJsland.Viel volgens hem allemaal best wel mee. Dagen worden wel heel kort maar daarna ook weer snel langer, iedere dag wel zeven minuten extra. Dat maakt het toch weer wat dragelijker.
Wel komisch dat we van Tobi te horen hadden gekregen dat we langs de oever van de rivier moesten lopen maar dat zij het uiteindelijk niet gedaan hebben. Ze hadden het waarschijnlijk wel gehoord van die jongen die ik bij de tourist information van Reykjahlíð hoopte te treffen maar uiteindelijk helemaal niet gezien heb.
Wel een echte socialize camping hier. Monique staat nu met 4 duitsers te praten, ik heb net met die jongen uit Alaska staan praten en gehoord dat thuis alles goed is met ma en de rest van de familie. Er was hier opeens weer bereik.

Vrijdag 13 augustus - Canyon met blauwe bessen.

Eerste grote zij-canyon na de camping.Eerste grote zij-canyon na de camping.Ieder jaar worden meer riviertjes overbrugtEén van de vele watervallen van de StallaBizarre basaltblokkenBizarre basaltblokkenToch nog een riviertje doorwadenToch nog een riviertje doorwaden, nieuw verkeersbord
't Regende toen we onze tent uitkwamen. We waren ook niet echt vroeg, er waren al drie tentjes weg. Bleef regenen dus alles toch maar nat ingepakt. We hebben daarom ook de route bovenlangs maar genomen. Onderlangs was er een stuk met touw en wat passages voor mensen zonder hoogtevrees. Parkwachter raadde deze route sowieso af voor mensen met een grote rugzak maar ons leek het wel wat. Nu alles echter zo nat was besloten we toch maar anders. Regen stelde niet veel voor en het was af en toe ook wel droog maar het loopt toch anders. Je kunt niet overal gaan zitten en de regenkleding is toch bijna altijd veel te warm, hoeveel ventilatieopeningen je ook open zet. Canyon was wel weer heel indrukwekkend. Wanden van honderd meter recht naar beneden, we ontdekten ook een ijsland's Preikestolen, en zagen de ene bizarre lava- of basaltformatie na de andere. 's Middags werd het gelukkig veel beter. Nog geen zon, wel droog. We namen als we de kans hadden steeds de route zo dicht mogelijk bij de canyon. 't Werd er een stuk minder winderig toen we er eindelijk in afdaalden.Canyon vulde zich langzaam met laag ijslands bos en oneindige hoeveelheden bosbessen. IJslands bos is wel altijd laag maar het kan dus nog lager.We wisten al dat het een heel goed bosbessenjaar geweest maar zoveel hadden we er nog nooit gezien.Met al onze aandacht op alweer een stel merkwaardig gevormde rotswanden liepen we het punt waar we Stallá door moesten waden in eerste instantie voorbij. Opeens ontdekten we de routemarkeringen echter aan de overkant. Doorwaadplek was niet ver terug en het was een makkelijke. Hadden we de Crocs toch niet voor niks meegenomen, al bevallen ze eigenlijk ook best goed als campingsandalen. Doorwaadplaats was aangegeven met een voor ons nieuw, heel schattig bordje. Route was langer dan de vorige etappe maar wel veel makkelijker. Camping lag prachtig tussen stijle wanden en IJslands bos. Van het meisje in het infopunt de mooiste routes voor morgen gehoord. We krijgen het nog druk daar rond Asbyrki. Daar in ieder geval meteen informeren of we op onze geplande laatste stuk naar Húsavík genoeg water kunnen vinden. Als dat er genoeg is lopen lopen we daar in 3 dagen heen, zo is het plan tot nu.Voor het met z'n tweeën kamperen moesten we 1900 kronen betalen. Vorige nacht bleek gratis ook al zorgden ze van hieruit wel voor de dagelijkse vulling van de jerrycans. Naast Tobi en Annete's en ons tentje stonden er nog drie tentjes. Eén van een stel dat we gisteravond ook al gezien hadden op de camping bij Dettifoss, één van een duits gezin dat hier met hun eigen grote auto rondtourde en een jongen alleen. Dan was er nog een pickup-truck met zo'n afzetunit waarvan er hier ontzettend veel rondrijden.
Je vind in IJsland de meest rare lava formatiesJe vind in IJsland de meest rare lava formatiesBijna bij VestudalurIJslands bosBijna bij VestudalurKarl og Kerling, man en vrouwCamping in Vestudalur

Zaterdag 14 augustus - Rustig naar Ásbyrgi

Hljóðaklettar, echorotsen of beter: rotsen die lawaai maken.Hljóðaklettar, echorotsen of beter: rotsen die lawaai maken.Hljóðaklettar, echorotsen of beter: rotsen die lawaai maken.Hljóðaklettar, echorotsen of beter: rotsen die lawaai maken.IJslandse gastvrijheidDe kerk in Hljóðaklettar, John help de in slaap gevallen kerkgangersDe kerk in HljóðaklettarHljóðaklettar, echorotsen of beter: rotsen die lawaai maken.Hljóðaklettar, echorotsen of beter: rotsen die lawaai maken.
Vandaag als eerste de echo cliffs bekeken, beter, doorgewandeld. Hele rare basaltformaties die het geluid alle kanten opkaatsen. Betere vertaling van Hljóðaklettar zou eigenlijk noisy rocks zijn maar echo-rotsen dekte de lading best aardig. Geluid van de rivier leek steeds van een andere kant te komen. Wandeling er tussen door duurt wat langer en gaat wat meer op en neer. Houdt na Vesturdalur gewoon het pad zo dicht mogelijk langs de rivier aan, zeker de moeite waard. Na de Hljóðaklettar kun je verderop ook het best in eerste instantie het pad zo dicht mogelijk bij de rivier blijven volgen. Canyon is daar weer het indrukwekkendst, al wordt het na meer dan twintig kilometer misschien wel een beetje gewoon. Bij Hvammssel, wat het ook mag zijn, afgeslagen, de lange weg naar Ásbyrgi staat goed aangegeven. Pad gaat daar over mooie toendra-begroeiing en alweer heel veel bosbessen. Halverwege zijn er hele rare zandsteenformaties. Dat iedereen daar zo maar overheen mag lopen! Je zou toch denken dat dat alleen maar beschadigingen op kan leveren maar waarschijnlijk doen de zandstormen die hier toch ook regelmatig op moeten treden meer kwaad. Die hebben ze tenslotte ook zo gemaakt.
Hljóðaklettar, echorotsen of beter: rotsen die lawaai maken.Rode bergenRode bergenHljóðaklettar, echorotsen of beter: rotsen die lawaai maken.Rode bergenMiss op de topHeide, bosbessen en mini berkenBerkeboleetZandsteen in Melar
We hadden eerst weer een afslag naar Ásbyrgi verwacht maar opeens stonden we bovenaan de hoefijzervormige rotswand die hier in IJskland zo bekend is. Je staat er boven en voor je voeten gaat het gewoon driehonderd meter loodrecht naar beneden. Miniboompjes, mini auto's, mini mensen, mini meertje, het is allemaal gewoon te ver weg om bang voor te zijn.Toch jammer dat er gewoon een weg doorheen loopt maar ja, IJslanders doen volgens mij alles met de auto, waarom zouden ze dat hier dan verbieden? Er leek ook een soort festivalterrein te zijn. Je ziet Björk of Sigur Rós er zo optreden, een optreden voor IJslanders en de paar toeristen die er toevallig tegenaan lopen.
AsbyrgiKorhoenOveral hulp als het nodig isOveral hulp als het nodig is
Op weg naar de camping nog een kleine verrassing. Eerst een trap langs de bijna vertikale helling, daarna een touw.Touw geeft wel zekerheid en steun maar maakt het ook enger. Zonder had ik het zeker niet gedurfd maar iemand zonder hoogtevrees waarschijnlijk wel. Camping was de hele tijd te zien en kwam best snel dichterbij. Regen leek zo weinig dat we maar geen regenjas aantrokken maar op een gegeven moment ben je dan zo nat dat het geen zin meer heeft het alsnog te doen.
Van bovenaf de hele tijd te zien , eenmaal beneden was de camping geheel verscholen achter bomen en struiken.
Tent neergezet en naar het infocentrum gelopen. Ze konden ons weinig vertellen over de watersituatie op de route naar Húsavík. In het café-tankstation konden ze ons ook niet veel verder helpen. Jongen achter de bar was van Reykjavík, alsof dat genoeg zei. Nog vreemder was het toen ik achter de ingrediënten voor plokkfiskur probeerde te komen. Alle gasten, en dat waren er op dat moment best veel, waren niet van IJsland. Jongen achter de toonbank had het nog nooit gemaakt. Zelfs in de keuken wist niemand het. In de winkel vond ik uiteindelijk nog drie IJslanders maar ook zij kwamen niet verder dan ui en vis. De aardappelen moest ik zelf invullen.
IJslandse schone
Bier in de winkel is natuurlijk van dat waterbier maar in het restaurantgedeelte kun je wel gewoon bier kopen. Moet je dan natuurlijk wel direct opdrinken.
Tankstation Asbyrgi, zoals zo vaak het centrale puntTankstation Asbyrgi, zoals zo vaak het centrale punt
Terug bij de tent heeft Monique Svava gebeld voor de plokkfiskur. Witte vis, aardappels, ui, witte saus, hollandaise saus, kaas kan ook, veel peper, eigenlijk mocht alles er wel in. In de winkel bleken ze echter al geen gewone vis in normale hoeveelheden te verkopen, alleen per kilo diepgevroren. Wel gedroogde maar ik wilde juist verse vis om een uitgangspunt te hebben voor het maken van de gedroogde versie.
Lader vergeten maar toch alternatief gevonden
In het restaurant zat ik te wachten op het opladen van de batterijen. De lader die ik geleend had was niet echt de goede maar de voltages verschilden niet veel. Er moest echter wel een dikke munt tussen de lader en de batterij gedrukt worden en een grote ansichtkaartenstandaard op de batterij om voor een goed contact te zorgen. Maar het werktte, ik kan weer gewoon foto's maken.
't Werden St.Jacobsschelpen, die hadden ze wel weer in éénpersoonsporties diepgevroren, wat bleekselderij, een beetje verlept bosje, in krabsoep uit een blik. Assortiment van het winkeltje was sowieso ontzettend vaag en alles door elkaar. Koelingen helemaal volgepropt en toen ik vroeg wat voor vis ik gepakt had bleek het lam te zijn. Mocht je echter sushi willen maken dan zit je er goed.

Zondag 15 augustus - Rondje Ásbyrgi en Fjöll

Alweer een heel bijzondere dag. Begonnen met gravad lax, beter dan lam, met cocktailsaus op toast van heel dun gedroogd roggebrood. Begonnen met het opmaken van het reserve eten dus lekker veel capuccino. Toch maar besloten tot een korte wandeling rond Ásbyrgi om daarna de bus te nemen naar de andere kant van de grote rivierdelta. Daar willen we ergens bij stromend water kamperen om morgen het oude pad over Tjörnes naar Húsavík te lopen. Rugzak in infocentrum achtergelaten, nog een koffie bij het tankstation en een heerlijke ronde door een echt IJslands bos. Natuurlijk weer vol bosbessen. Halverwege veranderde de omgeving. Eerst een mooi laatste uitzicht over de canyon van de Jökulsá á Fjöllum daarna weer rustig afdalen door een veel opener landschap uitkijkend over de brug over de rivier en de oceaan.
Jökulsá á Fjöllum, een 35 km. lange canyon in het noorden van IJsland
In het infocentrum vind je alles over het ontstaan van dit rare gebied. Nog even geïnternet, ik blijf dat toch altijd missen. In het tankstation nog een derde biertje gekocht voor vanavond en met Tobi en Annette gewacht op de bus. Eén van de meisjes achter de bar bleek een Duitse. Was hier verliefd geworden en woonde nu in Kópasker. Daar werktte ze normaal in de school maar in de zomer veel in dit tankstation. Nu was het er erg druk maar in de winter is het maar 2 dagen in de week open. Erg leerzaam om hier, vooral in de winter, zo op jezelf aangewezen te zijn. Bus naar de andere kant kostte duizend kronen voor ons tweeën. Een ander meisje van achter de bar reisde ook mee en stapte ook weer samen met ons uit.
Buschauffeur had gehoord van onze wandeling en vertelde dat hij morgen rond kwart voor vijf bij ons eindpunt langs zou komen. Als hij ons daar zou zien zou hij ons meenemen naar Húsavík. Wat is IJsland toch een heerlijk land. Meisje werd opgehaald door een man in een auto. Bleek haar vader te zijn. Ze reden naar het beginpunt van onze wandeling, die begon ongeveer op hun boerderij, en boden ons een lift aan. Achterin 2 border-collies die ruim voor onze bestemming uit de auto gelaten werden om nog even flink te rennen. Eén van de twee leek een beetje ziek want ze haalde niet de veertig kilometer per uur die ze normaal wel haalde. De andere leek er echter totaal geen moeite mee te hebben.
Paar kilometer voor het huis werden de border collies uitgelaten
In de zomer werktte het meisje zes dagen in de week in het tankstation. Vader had altijd in de zalm en forel-kwekerij in de baai gewerkt maar omdat hij daardoor z'n gezin te weinig zag had hij toch net als z'n vader het boerenbedrijf weer opgepakt. Hij was er echter nog niet uit wat hij leuker vond. Hij bracht ons naar een klein beekje bij het begin van onze tocht morgen op een plek waar we ook konden kamperen. Eigenlijk hebben we geen meter hoeven lopen. Nog een tijdlang over de crisis en de situatie van IJsland staan praten waarna we weer alleen gelaten werden op echt een prachtig plekje naast de oude boerderij van z'n ouders die nu langzaam aan het vervallen was.
Oude boerderij van FjöllOude boerderij van FjöllFjöll
De aardige man die ons hier gebracht had heet Olí en kwam 's avonds nog even langs. Vertelde over de man die hier dood gevonden was in 1946, een vrouw, Helgi, die nog veel langer geleden verdwenen was bij Helguhóll, op weg naar haar geliefde en waarvan de nagelopen voetstappen van haar in de sneeuw opeens ophielden. Nooit meer iets van gehoord.Over een groot rond gat in de grond, hier nog geen tien kilometer vandaan, 120 meter doorsnede, 60 tot 70 meter diep, een viking die onthoofd moest worden van mensen in Noorwegen waardoor de baai hier nu Öxarfjörður heet en het warme water dat hier onder de grond door naar zee stroomt waardoor het kweken van de vis hier in de baai zo goed gaat. De lava van Krafla was bij de laatste uitbarsting zo dun en daardoor zo snel geweest dat je het rennend niet bij kon houden. Hij had gevlogen, gedoken maar niks had zoveel indruk gemaakt. Door erupties onder de gletschers in het zuiden heb je hier ongeveer eens in de honderd jaar een enorme vloedgolf door de vallei. In het infocentrum hadden we nog foto's gezien van de laatste.De keus om de bus te nemen was wel een goede geweest. Het was toch een wandeling van ruim 25 kilometer geweest en helemaal zonder water.

Maandag 16 augustus - Laatste dag in de regen.

Volgens Olí zou het rond twaalf uur gaan regenen dus het was het het best vroeg op weg te gaan. 't Was ook al behoorlijk grijs geworden toen we wakker werden. Maar ik had niet goed geslapen en als ik onrustig slaap heeft Monique ook nooit zo'n goede nacht, dus heel vroeg was het niet. Ik had de hele nacht rare geluiden uit de grond horen komen. Iets tussen een piepende deur en een diepe zucht, zo bedacht ik het me steeds toen ik het hoorde maar, ik zou het nu niet meer na kunnen doen.
Oude weg over Tjörness, van Fjöll naar Húsavik
Bij het halen van water voor het ontbijt ontmoette ik een forel in het piepkleine beekje. Dat zo'n vis tot zo ver zwemt. Hij of zij kon zich er nog net in draaien.
Oude weg over Tjörness, van Fjöll naar Húsavik
Regen kwam toch wel wat eerder, eigenlijk al vanaf de start rond 9:30. Pad ging al vanaf het begin nogal stijl omhoog dus heel snel met de regenkleding waren we niet. 't Was tenslotte ook de laatste dag. Comfortable marked route stond er in de routebeschrijving maar daar gingen wij al heel snel anders over denken. We liepen hem natuurlijk in de andere richting maar wat was dit zwaar. En dat te bedenken dat dit vroeger de hoofdverbinding was naar Húsavík voor mensen die vast nog veel meer bagage hadden dan wij. Gemarkeerd was ie wel maar vooral met liggende gele paaltjes. Het leek wel of iemand ze heel bewust omgegooid had. Het was er niet af en toe eentje, ze lagen bijna allemaal. Eénmaal boven dachten we rustig af te kunnen dalen richting een boerderij iets boven Húsavík. Raakten we daar de weg kwijt. We wisten de richting gelukkig wel maar het pad vonden we vlak voor het eindpunt pas weer terug. Strompelen door zompige velden met grote pollen. Door alle regen waren we al zo doorweekt dat het eigenlijk niet meer uitmaakte wat we aan hadden en we zelfs diepe beken gewoon met onze bergwandelschoenen doorwaden. Lekker lopen was het echter niet. Vorig jaar hadden we ook al zo'n doorregende laatste dag. Ik als romanticus denk dan meteen dat de bergen verdriet hebben om ons vertrek maar misschien willen ze ons ook wel ontmoedigen ooit weer terug te komen. Bij de eerste boerderij zoveel mogelijk droge kleren aangetrokken en naar Húsavík gelift.
Oude weg over Tjörness, van Fjöll naar HúsavikOude weg over Tjörness, van Fjöll naar HúsavikOude weg over Tjörness, van Fjöll naar Húsavik
Kamer gevonden in Vísir, soort gastarbeiderspension in een gebouw dat vroeger duidelijk een kantoor geweest was. Heerlijk ruime kamers, PC met internet, grote keuken met alles wat je nodig hebt, wasmachine en-droger. 't Werd vooral gebruikt door Polen die in de visfabriek hiernaast werken maar die is tot september gesloten.

Dinsdag 17 augustus - Húsavík en Akureyri

Vroeg wakker. In bed blijven liggen tot acht uur, dan zou de bakker open gaan. En als de bakker opengaat gaat de supermarkt ook vast open. Bleek een vergissing, de grote Samkaup ging pas om negen uur open, de kleinere in het centrum pas om tien uur. Dus geen gekookte eieren voor het ontbijt, alleen een croissant en broodjes met onze eigen smeerkaas met garnalen en oploskoffie. 't Was nog steeds slecht weer dus we besloten twee musea, het walvismuseum en het Cultural Center van Húsavík te bezoeken, lekker te lunchen en dan naar Akureyri te gaan. In Gula Villan konden we wel een dag eerder terecht.
Walvismuseum in HúsavikWalvismuseum in Húsavik
Walvismuseum was mooi, vooral alle skeletten van diverse walvissen waren indrukwekkend. Cultural Center had mooie foto's van het IJsland van langer geleden en een tentoonstelling over de visserij en het leven van toen.
Húsavik, IJslandRestaurant in HúsavikIJsbeer in het Cultural House in HúsavikSchaap in het Cultural House van Húsavik
In de haven het binnenbrengen van de vis bekeken. Er wordt hier met de lijn gevist, lange einden vislijn vol met haken. Vangst leek voor een leek best goed. Grote kratten vol kabeljauw en zeewolf. Wel een bloederige toestand maar wat een mooie vis. Zelfde zeewolf gegeten in het restaurant . Kunnen ze die hier nu zo goed bakken of komt het door de versheid? Eten in Salka was weer fantastisch. Na het eerste nam ik zelfs een tweede gerecht. Monique was helemaal verbaast over m'n eetlust, ik had alleen maar honger, misschien toch wat in te halen. In het café-busstation gtote lol gehad met drie meisjes met nogal onverwachtte nationaliteiten. Een Tamilmeisje uit India, eentje uit Ghana en de derde uit Litouwen. Volgden in IJsland een opleiding milieubeheer van kuststreken.
Haven van HúsavikKabeljauw in HúsavikWij gaat zo zeewolf etenVis in HúsavikVis in Húsavik
Busreis naar Akureyri was voor ons tweeën 5600 kronen en duurde zo'n anderhalf uur. We bleken opeens in het tweede Gula Villan te zitten, ze hebben twee pensions, maar geen probleem, de eigenaresse en haar man pikten ons op met de auto en brachten ons erheen. Een ritje via de camping om onze daar achtergelaten tas weer op te halen. In de boekhandel internet weer afgestruind, alle foto's bekeken en boeken gesnuffeld. Het kantoor van Ferðarférlags Akureyrar bezocht om te vragen of we nog iets moesten betalen voor het kamperen bij de hutten langs de Kjölur (nee) en bij de BSO een taxi besproken die ons morgen naar het vliegveld zou brengen. Daarna in ons favoriete café tegenover, Bláa kannan, begonnen met het selecteren van de foto's.
Tankstation Húsavik