De Kjölur route

Dinsdag 3 augustus - Naar Hvítárnes

De taxichauffeur die ons van het Arnarhvoll hotel naar de bus reed bleek de 10 km van de Reykjavík marathon te lopen, dat schept toch meteen een band. Over drie weken mogen we die weer timen. Tot die tijd gaan we eerst twee wandelingen maken, één door het binnenland, de Kjölur of Kjalvegur, en één meer naar het noorden, van Mývatn naar Ásbyrgi, door de canyon van de Jökulsá á Fjöllum, langs de watervallen Dettifoss en Selfoss.
Op het busstation werden onze reserveringsnummers niet herkent, niet door de ene firma, niet door de andere. Bij het reserveren en betalen van de tickets via internet gisteravond stond toch duidelijk dat als je het voucher niet kon printen het nummer alleen ook genoeg was. Uiteindelijk bij de ene het bestelproces nog een keer nagedaan. Het was het meisje van achter het loket al snel duidelijk dat we dus toch bij de concurrent moesten zijn. Ze belde meteen. Daar snapten ze het nog steeds niet maar schreven snel een ticket uit omdat de bus over zo’n 2 minuten zou vertrekken. Wij beloofden nog wel contact op te nemen bij terugkomst.
Buschauffeur meteen gevraagt of ie een pakketje in Hveravellir en één in Akureyri af wilde geven. Hij bleek geen engels te spreken. Zie je maar weinig in IJsland, zo weinig dat ik alle pogingen iets van ijslands te leren steeds heel snel weer opgeef. Man naast de chauffeur vertaalde en het bleek geen probleem.
We gingen wel ernstig twijfelen of we wel in de goede bus terechtgekomen waren, bij ieder toeristisch hoogtepunt werd uitgebreid gestopt. Een uur bij Þingvellir, anderhalf uur bij Geysir, 45 minuten bij Gullfoss, we kregen overal meer tijd dan bij de Golden Cirkel tour een paar jaar geleden. We zouden om 11:30 in Hvítárnes aankomen, het werd uiteindelijk 14:00 uur. Wel leuk om al die plekken weer eens te zien en veel lopen hoefden we die dag toch niet.
Na Gullfoss werd het snel leuker, verboden voor niet vierwielaangedreven auto’s, een echt kronkelend bergweggetje door steeds ruigere natuur. Opeens bleek daar het begin van de wandeling te zijn. Bus stopte, Hvítárnes was die kant op wees de chauffeur. Nog 8 km. lopen.
Pad naar HvitárnesEerste stuk naar HvitárnesNog geen kwartier wandelen al de eerste bui
Tweede foto die ik maakte veroorzaakte een buitengewoon vervreemdend effect. Eerste foto was van de wegwijzer naar de eerste hut met op de achtergrond bergen. Foto daarna, iets verderop, van Monique met op de achtergrond ongeveer dezelfde bergen. Alleen de eerste foto stond nog op het schermpje waardoor ik in plaats van Monique opeens een wegwijzer dacht te zien. Nog eens goed gekeken, achter Monique stond ook geen wegwijzer maar bij de nieuwe poging was ie er meteen weer. Nog een keer achter Monique gekeken, weer niks. Onderweg zagen we in de verte 2 auto's elkaar op een smalle weg tegemoed rijden. Zonder geluid had het zo kunnen zijn dat ze tegen elkaar reden.
Eerste stuk naar Hvitárnes
Monique kwam op het briljante idee dat ik misschien op IJsland voor SNP kan gaan werken. Hand- en spandiensten verrichten voor de vele IJslandreizen die er tegenwoordig door hun georganiseerd worden.
Hvitárnes, IJslandHvitárnes, IJslandHut in HvitárnesHut in HvitárnesHvitárnes, IJsland
's Avonds bij de hut een paar aardige mensen. Een duits stel, een fransman alleen en een duits gezin met twee dochters, één van 11, één van 18. Die van 11 vond het toch allemaal niet even leuk, natuurschoon deed haar niet zo veel. Maar ja, de 18-jarige wilde binnenkort waarschijnlijk niet meer mee en nog één keer met z'n allen naar IJsland was toch wel erg leuk en een al lang gekoesterde droom.
Hvitárnes, IJslandLangjökull, tweede grootste gletsjer op IJsland
De drie duitse meisjes die we in de bus en tijdens de lange tussenstops ontmoed hadden kwamen een uur later aan maar wilden nog doorlopen naar de volgende hut, daarvoor hadden ze immers een reservering. En nu wilde er nog niemand in de hut slapen maar je wist nooit wie er nog zouden komen.
Gelukkige dames, even later kwamen er twee auto's. Twee stelletjes met drie kinderen die al direct met plastic buizen als zwaarden rond de tentjes liepen te vechten. Auto's werden naast het kleine hutje gereden en daar geleegd.'t Was even stil tijdens de barbeque maar daarna ging het zwaardvechten weer verder, jammer dat dit soort plekken soms ook met auto's te bereiken zijn. Fransman hield zich bezig met het verzamelen van grote vogelveren die hij dan naast de kleine ijslandse vlag plantte die voor de hut stond.

Woensdag 4 augustus - Eerste dag Kjölur, naar Þverbrekknamúli

Nog steeds luxe eten. We hadden nog jus, kant en klare sandwiches en skyr met bosbessen.
Schapen langs de KjölurFúlakvísl, gletscherwaterPauze langs de KjölurSneeuwgentiaanGoudplevier is heel algemeen in IJslandPaardenkaravaan dwars door IJslandPaardenkaravaan dwars door IJslandPaardenkaravaan dwars door IJsland
Pad was makkelijk te volgen, gewoon parallel aan de rivier blijven lopen. 't Was wel een echte gletscher-rivier, het water zag eruit als een soort grijze melk, ervan drinken was er niet bij. We hadden wel water voor een kopje soep, heerlijk in het zonnetjeop een grasveldje ergens halverwege maar het werd ook wel een beetje een uitdroogdag. Prachtig gezicht, al die gletschertongen van de Langjökull.
Fúlakvísl, gletscherwater
Bijna bij de hut in þverbrekknamúli leek het alsof we een toch wel een sterke rivier door moesten. Welliswaar al veel kleiner als de rivier waar we vrijwel de hele dag langs hadden gelopen maar met toch wel een sterke stroming. Iets verderop bleek toch ook een brug, zeker voor Monique ook meteen de enige mogelijkheid.
Brug naar ÞverbrekknamúliRivier bij Þverbrekknamúli, ook al een bruggetje
Vlakbij de hut kwamen ons twee jongens met lichte bepakking maar met een enorme voorhamer tegemoed. Geologen die lava bestudeerden. Mooie studierichting gezien de practica die toch overal ter wereld gedaan dienden te worden. Volgende keer Hawaii? Water was er niet bij de hut, daar moesten we 1 km voor lopen. Maar de bron zou de wandeling meer dan waard zijn, wisten ze.
Bij de hut alweer een duits stelletje. Hadden hier vandaag een rustdag gehouden. Waren al twee dagen voor Hvítárnes begonnen, net voorbij Gullfoss. Misschien wel dezelfde route als Monique in 1992. Wandeling naar de bron was inderdaad heel bijzonder. Lang stuk woestijnachtig maar toen werd het toch groener en groener. Eerste heldere beekje overgeslagen omdat de rode paaltjes die als markering dienden toch duidelijk verder gingen. Waar ze stopten was een bron onder water waardoor de kleine steentjes van de bodem als een soort fontijntje omhoog kwamen met een heel zacht rinkelend geluid. Lekker baden in het beekje dat hier ontstond.
ÞverbrekknamúliÞverbrekknamúli
We zaten bij de hut te kletsen met de anderen toen de kinderen van het duitse gezin aan kwamen lopen. Vooral moeder had het zwaar en het was maar de vraag of ze verder konden. Beide dames mopperden wel een boel maar nu leken ze het toch spannender te gaan vinden. Pa kwam even later maar vertrok toch weer snel om ook z'n vrouw te gaan halen. Die kwam vrij snel daarna bij ons op het bankje geploft. Hoefde geen water, hoefde geen Isostar, wilde even helemaal niks. Duurde toch minstens een half uur voordat manlief in de verte aankwam. Aah, daar komt mijn rugzak reageerde moeder om daar toch snel 'en mijn man natuurlijk' aan toe te voegen. Ze waren duidelijk een beetje van de waps. Wij hadden voor hun al veel extra water meegenomen en toen ook het duitse stelletje nog een keer met beide dochters naar de bron gelopen waren begon er er snel weer wat leven in de brouwerij te komen.
Bron bij ÞverbrekknamúliWe moesten hier een kilometer lopen voor water maar wel een hele mooie bron
's Avonds onze eerste zelf gedroogde maaltijd, hutspot met vegetarische hachee, gegeten. Wat was dat heerlijk. Gewoon weer net zo lekker als thuis. Misschien nog wel lekkerder omdat ik wat moest met al het melkpoeder uit het reservepakketje. Dat beloofd wat voor onze verdere culinaire toekomst tijdens het wandelen.
Wormpje was heel nieuwsgierig naar ons avondetenÞverbrekknamúliÞverbrekknamúli
Na het eten schiet Monique in de lach, 'wie denk je dat daar aankomen?' De zwaardvechtende kinderen van gisteravond! Met al hun ouders. Prettig idee dat zij in de hut zitten en wij onze tent toch maar wat verder weg gezet hebben. En zeker niet meer naast een liggende boomstam die zo'n sterke aantrekkingskracht op spelende kinderen uitoefend.

Donderdag 5 augustus - Kjölur, van Þverbrekknamúli naar Þverbrekkur

Vanuit of naast onze tent kijken we uit over de drie enorme gletschertongen van de Hrútfellsjökull waar we al het grootste gedeelte van de dag onderlangs gelopen hebben. Een dun wolkendek probeert er overheen te kruipen maar komt niet verder. Aan deze kant blokkeert niks haar weg, misschien wordt het van achter vastgehouden.De drie gletschertongen zijn eigenlijk één maar ze worden halverwege de helling door twee punten berg gesplitst.
Þröskuldur
Vanmorgen rustig opgestaan, zoals altijd eigenlijk. 't Begon wel snel te miezeren wat het dan toch wat minder rustig maakt. Worden er geen dingen nat die niet nat mogen worden? Houdt het al op of wordt het juist erger en moeten we zelfs de regenkleding aan? Omgeving met zon is in ieder geval heel anders en prettiger. Alles toch in het droge in kunnen pakken.
ÞverbrekkurAfdaling van Múlar, ook hier is nu een bruggetje gekomenÞverbrekkur
Iedereen die vandaag gaat is eigenlijk tegelijk klaar. Het duitse stelletje dat we gisteravond wel verwacht maar niet meer gezien hadden was schijnbaar net gepasseerd. Annette en Tobi hadden hun al gevraagt of zij degene waren die gisteren ontbraken. Verbaasde blikken natuurlijk maar ook bevestiging. We hadden ons niet echt zorgen gemaakt, ze liepen bij de laatste brug ongeveer 500 meter achter ons en je kunt hier overal kamperen maar het is natuurlijk toch prettig te horen dat er echt niks aan de hand is.
Gletschertongen van HrútfellsjökullGletschertongen van HrútfellsjökullGletschertongen van Hrútfellsjökull
Voor Tobi en Annette was het maar niet terugkeren van de ongeveer 60-jarige IJslandse vrouw met haar zoon die gisteren een 'rondje' Hrútfell gingen doen veel erger. 28 Km met een heel stuk langs en misschien over gletschertongen. Ze hadden zich voorgenomen om om 24:00 uur contact met eventuele reddingsdiensten op te nemen met de telefoon die vrijwel elke hut in IJsland heeft. Pas toen het bijna donker werd, rond half 12, zagen we twee mensen uit de verwachtte richting komen. Helemaal niks mee aan de hand zo te zien, allebei zelfs best wel fit. Wandeling had alleen wat lang geduurd. Theewater in de hut was door Tobi en/of Annette al aangezet, wat leven we toch in een mooie wereld. Volgens de IJslanders uit de hut kon je het water uit een gletscherrivier wel drinken. Zit alleen nogal veel sediment in en het kan lang duren voordat dat naar beneden zakt. Tot die tijd smaakt het naar; ja, sediment.
Vandaag was het dus een soort kolonne lopen. Je ziet elkaar gelukkig meestal niet, de illusie van alleen tussen al die mooie bergen vindt ik toch best prettig, we konden toch genoeg 'bis bald' zeggen. Omdat het zulke makkelijke etappes zijn pauzeren we elk uur. Mooie plekjes langs alweer een grote gletscherrivier. Goed dat we hem nergens meer hoeven te doorwaden. Zou op sommige plaatsen misschien nog wel kunnen maar de bruggetjes maken het toch een stuk makkelijker. Drinkwater is er onderweg bijna niet. Alleen vlak voor de hut van vandaag is een klein stroompje. Wel heel veel bessen.Zeker nu we ook weten dat we die kleine zwarte ook kunnen eten, die zijn nog veel algemener dan de bosbessen.
Zandsteen langs de KjölurZandsteen langs de KjölurZandsteen langs de Kjölur
Bij de hut staan we nu met drie andere stelletjes die we nu allemaal kennen. Beetje als de Laugavegur, alleen nu met mensen die we allemaal leuk denken te vinden. 's Avonds laat zien we de twee gezinnen met de drie zwaardvechtende kinderen voorbij lopen naar de auto die hier bovenop de col geparkeerd stond.
SteenmannetjeLavakoepels, wij noemen het altijd ploplavaBijna bij ÞjofadalliBijna bij Þjofadalli
Tegen tienen komt er nog een stel aan, Duitse jongen en Canadees meisje, zelfde combi als waar we vorig jaar de Askja Trail mee samen liepen. Ze moesten morgenavond echter al ergens bij een camping bij de grote gletscher ten oosten van de Kjölur zijn en wilden nog een stuk doorlopen. Wel lastig zonder hut onderweg en waarschijnlijk ook geen water.
Goudplevier is heel algemeen in IJslandÞröskuldurHut in ÞröskuldurÞröskuldur
Annette en Tobi gaan hierna dezelfde tocht lopen als wij en vroegen zich af of wij al duidelijke plannen hadden voor die tocht. Tweede deel daarvan is namelijk wel duidelijk, eerste deel minder. Wij hebben onze hoop gevestigd op de jongen van de VVV van Reykjahlíð dus konden ook niet zoveel hulp bieden. We zullen wel zien. In ieder geval leuk met hun verder te trekken.
t Ziet er misschien niet zo uit maar de eigen gedroogde maaltijden waren een grote stap vooruit.Þröskuldur

Vrijdag 6 augustus - Kjölur, van Þverbrekkur naar Hverevellir

Eerste Duitse stelletje dat we al kenden vanaf Hvítárnes was al weg toen we opstonden. Duitse jongen met z'n Mexicaanse vriendin waren al ver met inpakken. Lekker rustig aan gedaan. Met z'n allen hadden we toch bijna al het WC-papier opgekregen. 't Was ook het eerste WC-hokje waar het niet vreselijk stonk. 't Was ook wel zo luchtig dat ook de regen niet helemaal buiten gehouden werd maar alles beter dan die totaal afgesloten hokjes boven zo'n groot gat waarin alles lag. Nog even getwijfeld of we misschien een WC-rol achter moesten laten maar niemand komt hier toch zonder eigen papier leek me zo.
SchapenLavakoepels, wij noemen het altijd ploplavaLavakoepels, wij noemen het altijd ploplava
Bovenop de col eerst de Mercedesbus bekeken die daar al de hele nacht gestaan had. Moest toch een 4x4 zijn en we zoeken nog steeds zo'n camper. Daarna over de jeep-track naar beneden. Was niet echt boeiend lopen. Gelukkig bleek er naast deze bijna weg ook een oude weg te lopen. Voelde al veel beter maar het bleef een beetje saai. Na een km of vier stond er echter geheel onverwachts een bordje met Hverevellir naar rechts, volg de oranje paaltjes.´t Was niet de richting die we verwachtten maar de aanwijzing was wel heel duidelijk en de oranje paaltjes alom aanwezig. Route werd ook meteen heel mooi. Overal ploplava (lava blub op z'n duits), ijslands mos, die nieuw ontdekte besjes en van allerlei ander moois. Nieuwe route bleek veel korter. De plek waar we water verwachten misten we op deze manier wel maar voor zo'n korte afstand, achteraf tien kilometer, maakt dat ook niet zoveel uit.
Het ruikt naar kerststal en de bessen van de kraaiheide zijn heerlijkNoordse zeeraket
Hverevellir was al een tijd te zien als een piepklein rookpluimpje in de verte, even later als het weerstation in een grote leegte en opeens zoals het was. Veel dampende gaten in de grond, een paar golfplaten gebouwtjes, enkele toeristenbussen en -auto's en tientallen trekkerstentjes.
Permanent bewoond weerstation bij HveravellirHveravellirHveravellir, IJslandHveravellir, IJsland
Op het terras van het meest bezochtte hutje ontmoeten we eerst de duitser en de mexicaanse, daarna het aan ons zelf gestuurde pakketje. Lag daar keurig in een kast. Toen Annette en Tobi en nog een biertje. Lang binnen gezeten met nog een italiaans stel met een huurauto. Tent opzetten naast het beekje met warm water. Voor rare dingen moet je in IJsland zijn.
Pakketje 1, eten vooruit sturen maakt het lopen veel makkelijkerPakketje 1, eten vooruit sturen maakt het lopen veel makkelijker
Eindelijk weer vers eten. Paprika, gerookte forel, natuurlijk uit Mývatn, en waterbier. Eerst de hot-pot. Vlak naast de hut en ruimte voor misschien 20 personen. Heel gezellig met een slang voor heet water en één voor koud. Natuurlijk veel verschillende talen waaronder ook gebarentaal. Nog wel franse gebarentaal. Ik dacht altijd dat gebarentaal een soort esperanto was, doven zouden geen last hebben van de verschillende talen. Grote onzin en even later besefte ik ook dat ik gewoon door een gesprek heen zwom. Water in de pot was afwisselend warm en wat kouder. Toch zag ik niemand met de warm en koud water toevoer spelen.
Camping van HveravellirGele schildpad van Tobi en Annette
Heerlijk gegeten uit het pakketje. Gebakken aardappelen met paprika, honing-mosterd-dressing, gerookte forel en een half bakje skyr om het een IJslands tintje te geven. Waterbier was een beetje zonde omdat ze hier in de bar echt bier hebben. Jus en skyr verkochten ze hier ook maar goed, die van ons was wel net zo lekker.
Hot pot bij HveravellirHot pot bij HveravellirWaarschuwing bij de hot pot bij Hveravellir
Achter de bar stond een duits meisje op sabatical. Was een keer in IJsland gekomen voor haar werk en al snel bedacht dat ze hier graag een tijd wilde wonen. In het café zat een jongen uit Venray. Maakte een rondreis door IJsland met een paspoort voor de bus over de ringweg. Mag je helemaal IJsland rond. Geldigheid is een paar jaar, enige voorwaarde is dat je maar één kant op mag. Als je dan af en toe een kaartje koopt voor een tocht naar het binnenland of juist meer naar de kust kun je toch heel veel van het land zien. Met de Duitse jongen en het Mexicaanse meisje veel over Hornstrandir zitten kletsen. Misschien willen ze daar nog heen. Ze doen gewoon waar ze op dat moment zin in hebben of waar de mensen die ze een lift geven hun naar toe brengen.
Camping van Hveravellir

Zaterdag 7 augustus - Kjölur, rustig aan in Hverevellir

Monique kwam twee vrouwen uit het Duitse tentenkamp op de camping tegen in het toiletgebouw. Kamperen was toch niet helemaal hun ding. 'Wenn es anstrangent wirt bracht mann nur ein bad und ein richtiges bed, kein Zelt'. Ik hielp één van de meisjes die als vrijwilligster werktte in IJsland met het inpakken van haar tent. Drie maanden op allerlei plaatsen om overal in de natuur te werken, vooral op plekken waar veel toeristen komen. Verven, plankieren maken en bewegwijzering aanbrengen.Overal een week, vijf dagen werken, twee dagen vrij. Die vrije dagen waren echter wel vaak nodig om van de ene naar de andere plek te komen. Ze was al een week in Skaftafell geweest, nu dus Hveravellir en hierna Snæfellsness.
Vogeltje in HveravellirOude Ferðafélag Íslands hut uit 1938Hveravellir, IJsland
Bus zou pas om 14:35 vertrekken. Leek lang wachten maar de tijd was zo voorbij. In het café hadden ze te veel brood, een paar sneetjes brood meenemen was geen probleem. Dat met echte kaas, camembert en wat overgebleven forel, grapefruit, jus en natuurlijk skyr was weer eens wat anders dan de hartkeks en Bambix. 't Regende, toch de dampende potjes in mooi zonlicht en natuurlijk zwaveldamp kunnen fotograferen. De eerste keer dat ik er liep was ik er zelfs helemaal alleen.
Hveravellir, IJslandHveravellir, IJslandHveravellir, IJslandHveravellir, IJslandHveravellir, IJsland
Zo lastig als het eerste busticket was, zo gemakkelijk het tweede. Monique belde het meisje van het busstation in Reykjavík en zij zei meteen OK, I'll tell the driver'. Duitse jongen met het Mexicaanse meisje, Gerald en Emma, hadden kennelijk al snel een lift gekregen, we zagen ze in ieder geval niet meer staan. Prachtige bustocht door het binnenland naar Akureyri. Onderweg een mooie Hanomag die diesel van de ene naar de andere tank probeerde over te gieten op een manier die je niet vaak ziet.
Vreemde manier van diesel overhevelen