Autopech in een winters Noorwegen

Na gisteren 2,5 uur op de Noorse hulpdienst gewacht te hebben om wat te doen aan de vlokken in de diesel reden Monique en ik vandaag naar Lillehammer om toch maar Noorse diesel te tanken. De Duitse diesel die we onderweg getankt hadden zou goed zijn tot -20°C maar de min 18 was gisteren kennelijk toch al te veel.
Een paar kilometer onderweg begon de Mitsubishi echter weer langzaam te stotteren, met horten en stoten kwamen we steeds een stukje verder totdat de motor definitief afsloeg. Het duurt even maar het resultaat was precies hetzelfde als gisteren, motor kreeg gewoon geen brandstof meer. Vlokken konden het nu niet meer zijn, de jongen die me gisteren hielp had meer dan nodig anti-vlokken-vloeistof in de tank gegoten. Misschien gecondenseerd water in het systeem, de tank was ondertussen nog maar voor een derde gevuld? We wisten het niet en we stonden daar. Wat was wijsheid? Het rijden koelt leidingen naar de motor af, zeker met de verwarming zo hoog als wij hem op dat moment hadden. Accu was echter na een stuk of 15 startpogingen zo goed als leeg. We hoopten dat de warmte van de motor zich zou verspreiden over alle leidingen en het daar eventueel aanwezige ijs zou ontdooien. We lieten de auto de helling af op snelheid komen en de koppeling met de versnelling in de één omhoog, resultaat was echter alleen een slip en de auto dwars op de weg.Autopech in het koude Noorwegen Meteen weer de ANWB bellen, twee keer in twee dagen? We besloten dat Monique eerst het accu-pack uit ons appartement op zou halen, kijken of we de auto na nog een half uur wachten misschien wel weer draaiend kregen, vanmorgen was het tenslotte ook probleemloos gegaan.
Jongen die me gisteren geholpen had had me in eerste instantie nog wel geadviseerd minstens een uur met m'n auto te rijden. Omdat het vandaag echter veel minder koud zou zijn leek hem mijn voorstel om gewoon boodschappen te doen in Sjusjøen, daar de motor te laten draaien en weer terug te rijden naar Nordseter ook wel genoeg. Wat had ik een spijt dat ik toen niet meteen doorgereden ben naar Lillehammer om voor de omstandigheden goede diesel te tanken. Het was vandaag ook een stuk kouder dan voorspeld.
Monique was verrassend snel terug, liften is makkelijk in dit soort omstandigheden. Aantal stoppende Noren gisteren wees hier ook al op. Ik schat dat een kwart van de voorbijkomende auto's stopte om te vragen of ze iets voor me konden doen. Was heel verwarmend, nadeel was alleen dat ik me steeds moest bevrijden van al m'n ook verwarmende dekentjes om ze antwoord te geven. Wat dat betreft bleek ik wel goed voorbereid. Dekens, jassen en waxinelichtjes in de auto, het koelt snel af als je stil zit in een auto.
Accu-pack mocht echter niet baten. Startmotor deed z'n best maar aanspringen, ho maar. ANWB in Nederland was onbereikbaar, de winter had daar sinds twee dagen ook toegeslagen. Een uur hebben we geprobeerd ze te bellen. Gelukkig had Monique van de eigenaar van ons appartement het telefoonnummer van de Noorse ANWB, de NAF, meegekregen. Die namen wel op en zouden komen helpen. Of het gratis was durfden ze niet te zeggen, daarvoor moesten ze eerst contact opnemen met de ANWB. Veel keus hadden we echter niet, het was ondertussen al weer min 15 en we wilden daar graag weg.
Met z'n tweeën wachten had echter niet veel zin dus Monique ging maar weer liftend terug. Ik maakte me weer op voor twee uur in de kou, toegedekt door extra dekens, een jas en met vijf brandende waxinelichtjes. Weer veel stoppende Noren, er waren er zelfs twee die me al kenden van de dag er voor! Eén ervan wist te melden dat als ik nu weer problemen had en ik gisteren al het anti-vlokmiddel bij de diesel gekregen had ik nu waarschijnlijk problemen had met m'n dieselfilter.
Na drie uur de NAF nog een keer gebeld. Hun hulpdienst had zelf autopech, zo gauw hun auto het weer deed was ik de eerste die geholpen zou worden. ANWB belde ook, ze hadden een fax ontvangen van hun Noorse collega's en konden me gelukkig melden dat die me mochten helpen, zat allemaal in het hulppakket. Nu alleen nog hulp ter plaatse.
Na vier uur had Monique het fantastische idee hete thee en wat eten mee te geven aan mensen die mijn kant op gingen. Heel comfortabel was het niet meer in de auto. Ik had wel een boek en de waxinelichtjes maar het was ook donker geworden en ondertussen min 18. Na vijf uur werd de thee bezorgd door twee Noorse dames. Of het echt wel goed met me ging? Ze zaten zelf in een hutje 300 meter van m'n auto, het eerste huisje aan de linkerkant van de weg, ik kon ook daar wachten. Ik durfde de auto echter niet achter te laten, stel dat de hulpdienst net dan zou komen. Ze reden weer weg om een kilometer verder te draaien om terug te rijden naar hun hutje. Ze stopten weer om hetzelfde aanbod nog een keer te doen. Ik antwoorde in het Duits. Toen ik dat zelf ook bemerkte na hun bevreemde reactie begon ik dat ook nog in het Duits te verklaren. Mn antwoord bleef echter hetzefde.
Van de thee werd ik echter niet echt meer warm, ik begon te twijfelen aan de zinnigheid van mijn besluit. De NAF nog maar een keer gebeld, ze wisten ondertussen meteen wie ik was, die Nederlander daar boven Lillehammer die daar al vijf uur in z'n auto zit te wachten. Of het bezwaarlijk was dat ik naar een huisje vijf minuten van m'n auto zou gaan? Natuurlijk niet, meteen doen, we hebben echt geen idee hoe lang U daar nog moet wachten.
Nog geen halve minuut aan het wandelen stopt er al weer een auto. Ze zouden me wel brengen. Eerste huisje aan de linkerkant was totaal donker. Auto kwam na de stop echter niet meer van z'n plek, wielen spinden op de gladde sneeuw. Man moest z'n auto eerst een stukje terug laten zakken op een stuk vlakke weg om weer grip te krijgen. Bij het derde huisje brande wel licht. Uitgestapt, als dit niet het goede huisje was kon het toch nooit ver meer zijn. Geen reactie op mijn geklop, na enig aarzelen toch maar gewoon naar binnen gegaan. Het was het goede huisje en de uitnodiging gold nog steeds. Wilde ik gin-tonic, rode wijn of misschien iets anders? Ik werd naast de open haard op de bank gezet. Hoe kan een situatie toch snel veranderen.
Na een uur kletsen besloot één van de mannen, ik was beland in een huisje met twee stelletjes met heel veel kinderen die daar het weekend doorbrachten in het vakantiehuisje van een zus van één van de dames, dat de NAF nog maar een keer gebeld moest worden. Conclusie was dat ik maar gewoon in ons eigen appartement moest wachten totdat de hulpdienst van de NAF hun eigen auto weer aan de praat had en contact met me op zouden nemen. Ik kon m'n autosleutels wel op het rechtervoorwiel achterlaten. Diezelfde tip had diezelfde man in het huisje me vijf minuten daarvoor ook al gegeven dus als dat in Noorwegen zo'n gebruikelijke plek is voor autosleutels leek me dat niet zo heel veel toe te voegen. Ik zei ze wel gewoon in het contactslot te steken, rijden kon je met m'n auto nu toch niet. 7,5 Uur na vertrek werd ik weer bij ons hutje afgezet.
We zaten net aan het avondeten toen m'n telefoon ging. Dezelfde jongen die me gisteren ook geholpen had. Hij zou m'n auto naar een garage in Lillehammer brengen, kon ik maandagmorgen bellen wat ze er aan konden doen. Mijn hulp had ie daarvoor niet nodig, ik kon gewoon verder eten.
Dinsdagmiddag heb ik m'n auto weer op kunnen halen. Voor 227 euro had garage Sulland de accu weer opgeladen en het dieselfilter vervangen.
Zelfverwarmende tomatensoep
Moraal van dit verhaal:
  • Tank altijd Noorse brandstof als het echt koud is. Bij de diesel wordt er daar bijvoorbeeld petroleum (parafin in het noors) bijgemengd om het ook bij lage temperaturen te laten werken.
  • Hou de tank zo gevuld mogelijk. Hoe meer ruimte voor lucht in de tank hoe meer kans op condensvorming dus ijs in het brandstofsysteem.
  • Je krijgt het echt heel koud als je stil zit in een auto bij lage temperaturen, zorg dat je dingen hebt om je warm te houden. Extra dekens, jassen, een kussen onder je voeten. Mijn Sorel Caribou laarzen zouden tot -40°C comfortabel moeten zijn, toch kreeg ik hele koude voeten. Waxinelichtjes maken het niet comfortabel maar het scheelt wel.
  • Start de accu niet helemaal leeg, zorg dat er lading over blijft om de alarmlichten te laten knipperen.
En thuis vond ik nog een hele mooie aanvulling op het noodpakketje in de auto, zichzelf verwarmende blikjes soep. Die gaan de komende jaren zeker mee.